Skafti Harðarson, formaður Samtaka skattgreiðenda,  skrifar grein á Eyjuna þar sem hann er ósammála Stefáni Ólafssyni prófessor, sem hefur stigið fram á völlinn og óskað eftir meiri birtingu um tekjur almennings. Það er ánægulegt að sjá að Vefþjóðviljinn er nú bandamaður Stefáns, ólíkt Skafta sem við gefum nú orðið:

Enn einu sinni opinberar Stefán Ólafsson, prófessor við félagsvísindadeild H.Í., að hann hefur engan áhuga á að beita minnstu fræðumennsku þegar kemur að sköttum og tölum þeim tengdum. En auðvitað kalla blaðamenn hann til, enda orðið lenska hér á landi að leita til þeirra fræðimanna sem síst skyldi í flestum málefnum.
 
Stefán hefur ítrekað orðið uppvís að því að fara með rangar tölur þegar kemur að tekjum og sköttum Íslendinga. Og alltaf helgar tilgangurinn meðalið; að sýna á fram á að betra sé að höggva toppa af trjám þegar rækta skal jafnan skóg, en hlúa að minni trjánum. Þannig taldi hann hrunið hafa skapað meiri launajöfnuð. Laun þeirra lægst launuðustu höfðu jú minnkað minna en hinna hærri! Stefán og Samfylking hans ættu að eigna sér setninguna „Sæl er sameiginleg eymd” og fara fram undir því til næstu kosninga ef fagna ber launasamdrætti þeirra er fæstar krónur fá í launaumslagið fyrir.
 
En Stefán fer jafnvel fram úr fyrri vitleysu þegar hann nú heldur því fram að ekkert sé að marka svokölluð tekjublöð þar sem þau geti ekki fjármagnstekna viðkomandi. Og máli sínu til stuðnings malar hann um hlutfall fjármagnstekna í bóluhagkerfinu frá því fyrir bankahrun þrátt fyrir að nýrri tölur liggi fyrir. Tekjublöðin, eins ósmekkleg og þau eru, reyna að spá í launatekjur fólks, það er það sem smjattað er á. Aðrar tekjur þykja síður samanburðarhæfar og því lítt spennandi, hvað svo sem Stefáni finnst.
 
Auk þess hafa fjármagnstekjur dregist stórkostlega saman frá hruni. Um það vitnar ríkisreikningur. Og ekkert er hægt að fullyrða um hversu miklar jákvæðar fjármagnstekjur einstaklinga eru. Ástandið í dag er þannig að líklegt má telja að stór hluti fjármagnstekna skili eigendum sínum ekki jákvæðum tekjum, heldur tapi, þ.e. að fjármagnið haldi ekki verðgildi sínu að teknu tilliti til fjármagnstekjuskatts og verðbólgu auk þess sem eignaupptökuskattur er lagður á hluta eignafólks (ekki þó lífeyri embættis- og stjórnmálamanna). Og ekkert liggur fyrir um að þeir sem hæstar hafa tekjurnar afli jafnframt hæstu fjármagnsteknanna. Þannig stendur ekki steinn yfir steini hjá prófessornum.
 
Þá eru forsendur hans fyrir því að eignir séu vantaldar einnig rangar eða hreinar vangaveltur. Eign í félögum er talin á markaðsvirði fyrir félög á markaði, en hlutdeild í eigin fé fyrir óskráð félög. Slík eign getur oftar en ekki verið oftalin. Hlutdeild eigenda minnihluta hlutafjár í óskráðu félagi hefur auðvitað ekkert virði og getur verið verðlaust ef meirihlutinn greiðir ekki arð eða hefur ekki áhuga á að kaupa eða selja hluti. Og markaðsvirði félags sem ekki er á markaði er auðvitað ekki til. Varla þarf að taka það fram við aðra en Stefán.
 
Vangaveltur um eignir í skattaskjólum eru auðvitað einfaldlega ávirðingar í garð þess fólks er telur eignir sínar fram á Íslandi.  Ekki er líklegt að þeir sem mestar eignir eigi í skattskjólum skrái lögheimilið á Íslandi, flest lönd bjóða hagstæðara skattaumhverfi fyrir eignafólk sem byggir tilveru sína að mestu á fjármagnstekjum.
 
Eins og annað sem fram kemur frá Stefáni Ólafssyni í þessum efnum er áróður gegn auðsköpun og tekjuöflun aðalatriðið, en réttar upplýsingar og þekking fullkomið aukaatriði.
 
Fróðlegt væri að heyra frá þessum snilling hvaðan tekjur hins opinbera ættu að koma þegar fullum jöfnuði á botninum er náð. Ekki veitir af þegar tekjum þess einstaklings sem hæsta greiðir skattana fyrir árið 2011 var sóað á rúmlega 24 tímum af skoðanabræðrum Stefáns.

Skafit Harðarson