Í blaðinu er líka grein um Stefánunga, Stephensen-ættina, sem varð vísir að íslenskum aðili fyrir um 200 árum. Segja má að þeir hafi tekið við forystu í íslensku þjóðlífi af Skúla. Þeir voru hinir merkustu menn, en íhaldssamir og höfðu ekki þann eldmóð sem einkenndi störf Skúla. Margir þeirra stuðluðu að uppfræðslu þjóðarinnar og voru praktískir menn. Margir hafa legið þeim á hálsi fyrir að leggja niður biskupsstóla á Hólum og í Skálholti á sama tíma og Alþingi var aflagt um 1800. Magnús Stephensen dómstjóri var raunsæismaður og taldi að þjóðin hefði ekki burði til þess að standa undir þessum fornu frægðarsetrum, auk þess sem hann áttaði sig á því að eðlilegt væri að færa valdstjórnina í fámennu landi á einn stað. Segja má að „valdatíma“ Stefánunga hafi lokið árið 1904 þegar Magnús Stephensen var síðasti landshöfðinginn til þess að láta af embætti.

 

Þórarinn Eldjárn fer skemmtilega yfir starf rithöfundarins. Hann minnir okkur á að nálgast verkefni ekki með yfirlæti: „Íslenska er ekkert merkilegra mál en danska og norska. En hún er okkar móðurmál. Hún er það sem við kunnum.“

 

Auk þess rifjum við upp kynni við tvo skuggalega fíra sem báðir voru til, þó að þeir hafi orðið mestir eftir að þeir dóu. Þeir Galdra-Loftur og Drakúla greifi hafa hvor um sig orðið uppspretta að þjóðsögum. Fáir átta sig eflaust á því að sagan af Drakúla var þýdd á íslensku áður en aðrir sáu ástæðu til þess að snúa henni á sín ylhýru mál. Loks birtist smásagan Íslenski kúrinn.  

 

Loks er að venju nýtt jólalag á sínum stað. Nótur að laginu má finna hér, en lagið sjálft má heyra með því að spila myndbandið  hér að neðan sem er myndskreytt af Páli Kjartanssyni.

 

Aðfangadagur