Áfram, áfram sagði ég við Vigdísi. Hún snarbremsaði.

 

Sumt er svolítið skrítið á heimilinu. Hreint stórfurðulegt ef satt skal segja. Um daginn var ég sannfærður um að yfirnáttúruleg fyrirbæri væru daglegt brauð. Líklegast myndu Þórhallur miðill og galdrakvendið sem ég man ekki hvað heitir vera farin að spígspora um íbúðina með dularfulla svarta kassa. Þegar ég bæði um skýringar myndu þau svara:

 

 

Þannig leið nemendum mínum í gamla daga þegar ég kenndi stærðfræði.

 

Ég var staddur heima klukkan hálf níu um morgun. Í sturtu sannast sagna, en ég geri ekki ráð fyrir að lesendur hafi áhuga á því.

 

Skyndilega kallað Vigdís að það væri síminn. Mér fannst satt að segja að hún gæti svarað í þetta eina sinn vegna þess að ég var nýbúinn að setja sápu í hárið. Hún gaf sig hins vegar ekki og þegar ég setti kollinn út um dyrnar sagði hún mér að læknirinn væri í símanum.

 

Ég þekki reyndar marga lækna en flesta myndi Vigdís nefna með nafni, jafnvel gælunafni. Þannig að líklegast var þetta einhver annar læknir.

 

Því var ekkert annað að gera en þrífa handklæðið og tölta niður í símann.

 

Blessaður, sagði læknirinn.

 

Sæll vertu, sagði ég.

 

Skjaldkirtillinn er farinn á flug, sagði hann.

 

Ha, sagði ég.

 

Skjaldkirtilsmælingin er ekki í lagi, sagði hann.

 

Nú fór ég að hugsa um hvar skjaldkirtillinn væri. Það næsta sem ég komst var brisið. jafnvel meðan ég er að skrifa þetta verð ég nánast að fletta honum upp.

 

Þú ert heitfengur, er það ekki, sagði hann.

 

Af því að ég var skjálfandi af kulda og afar léttklæddur kvað ég nei við. Ég væri svellkaldur.

 

En uppstökkur að minnsta kosti?

 

Mér datt í hug að svara: Nei, ég er svo sannarlega ekki uppstökkur og skella á. En af því að ég var að hugsa um tengslin á milli bissins og hins kirtilsins gleymdi ég strax þessu snjalla svari.

 

Þrátt fyrir mótmæli mín sagði læknirinn að það væri enginn vafi á því að kirtillinn væri á flugi og ég ætti að fara til sérfræðings eins hratt og mögulegt væri.

 

Skjaldkirtill, sagði ég. Þú segir að mælingin frá honum sé í hæstu hæðum?

 

Nei, kannski ekki. Hann dró í land.

 

Ég get þá orðið eins og Davíð. Hreytt ónotum í alla og afsakað mig með einhverju hormóni?

 

Nei, þetta er bara full há mæling.

 

Varstu að kalla á mig úr sturtu fyrir mælingu sem var aðeins í hærri kantinum? En þetta hugsaði ég bara. Hann nefndi einhvern sérfræðing sem ég myndi heyra frá. Ef ekki átti ég að hafa samband við minn lækni. Þennan sem hringdi.

 

Ég asnaðist til þess að segja Vigdísi frá samtalinu (sem var reyndar erfitt að gera ekki af því að hún stóð við hliðina á mér).

 

Hvenær ferðu til læknisins? spurði hún í því að hún fór út. Hvaða læknis? spurði ég.

 

Skömmu síðar heyrði ég farsímann hringja. Ég var staddur inni í eldhúsi að borða morgunmat og heyrði glöggt að hann var einhvers staðar frammi. Ég vatt mér inn í borðstofuna en enn var hringingin fjarri og mér fannst forstofan líklegust. Frakkavasinn er vinsæll geymslustaður.

 

Í því að ég gekk inn í forstofuna hætti síminn að hringja. Þetta er örugglega Vigdís hugsaði ég. Hættir að hringja þegar maður nálgast.

 

Það reyndist rétt vera, en það kom ekki í ljós fyrr en löngu síðar. Síminn var ekki í frakkavasanum.

 

Ég átti einskis annars úrkosti en að halda áfram að skima, en vegna þess að vinnuveitandinn vill að maður mæti stundvíslega varð ég að skunda út án þess að finna símann.

 

Í hádeginu ákvað ég að gera aðra tilraun. Þá vildi svo vel til að Vigdís var komin heim og ég gat því umsvifalaust skammað hana fyrir að hætta að hringja þegar ég var farinn að hitna í leit minni að símanum. Hún bjó til einhverja fáránlega skýringu um að talhólfið hefði tekið við. Hún getur reynt svoleiðis við einhvern annan en mig.

 

Hún spurði hvort ég vissi um farsímann hennar. Ég vissi ekki einu sinni um minn hvað þá aðra. Hún ákvað að hringja í símann.

 

Allt í einu hringdi heimasíminn. Ég svaraði önugur. Það var óvenjulegt að hann hringdi tvisvar sama dag.

 

Það var Vigdís sem sagði: Þú hefur þá fundið hann.

 

Nú, varstu að leita að heimasímanum? spurði ég.

 

---

 

Ég skrapp út í bakarí seinna um daginn og fékk mér tebollu. Ég hugsaði hvers vegna hún er kölluðu tebolla. Kannski er hún góð með tebolla.

 

Svona fór ég á kostum.

 

Þegar kom að því að borga þreifaði ég eftir veskinu. Það var í vinstra buxnavasanum og þangað teygði ég mig og tók upp farsímann.

 

Minn. Ekki Vigdísar.

 

___

 

Ég er afburða ökumaður. Um daginn var ég á leið í teiti þar sem áfengi var heft um hönd. Einhver hefði hitað upp heima, en ég gerði það ekki því að ég þurfti að komast á áfangastað. Sæbrautin var flughál þetta kvöld.

 

Ég náði rauðu bylgjunni.

 

Þegar ég nálgaðist Snorrabrautina sá ég að græna ljósið var enn á og ég átti ekki nema um 200 metra eftir. Ég gaf í og ætlaði sannarlega að ná á eftir þessu tveimur sem augljóslega myndu halda áfram.

 

Í því skipti yfir í gult en ég lét það ekki aftra mér, steig létt á bensíngjöfina til þess að lenda ekki á rauðu.

 

Stoppar þá ekki bíllinn fyrir framan mig. Snarhemlar.

 

Ertu vitlaus kerling, hugsaði ég, án þess að átta mig á því fyrr en síðar að það var algerlega óviðeigandi hugsun. Einhver blaðamaður spurði mig um daginn að því hvers vegna söguhetjurnar hjá mér væru allar karlmenn. Ég sagðist hafa mesta æfingu í að hugsa útfrá sjónarhóli karlmanns, en það fannst henni ekki nægilega snjallt svar til þess að komast í viðtalið.

 

Það var hált þetta kvöld eins og fyrr er fram komið og ég var að flýta mér. Eiginlega var það hrein tilviljun að ég var ekki samtímis að skoða tölvupóstinn minn í símanum. Einmitt á þessari stundu hugsaði ég hvað tilviljanir skipta miklu máli í lífinu.

 

Ef ég yrði of seinn í hófið blasti við mikill vandi. Ég átti að lesa upp úr bókinni og þetta stefndi greinilega í meiriháttar klessu. Þriggja bíla árekstur, því að hitt fíflið hafði líka stoppað á gulu. Það hugsaði ég þó ekki fyrr en síðar því að ég sá ekki nema bílinn fyrir framan mig, bíl sem nálgaðist óðum þó að hann hreyfðist ekki.

 

Skyldi konan inni í bílnum vera að hugsa um að sitja kyrr á sama stað, en samt að vera að nálgast? Líklega ekki því að hún hafði örugglega ekki hugmynd um að nýr karlmaður stefndi hraðbyri inn í líf hennar.

 

Ég velti því fyrir mér hvernig ég ætti að bregðast við. Þá datt mér í hug brisið (það getur enginn ætlast til þess að ég myndi hvað kirtillinn heitir á þessari örskotsstundu). Ég myndi hella mér yfir konuna fyrir að skapa óþarfa hindrun á hraðbraut. Til þess eru hormónin að dreifa þeim um samfélagið.

 

Í því ók ég framhjá bílnum og sá að í honum var alls ekki gömul kerling heldur karlfauskur, örugglega langt kominn á fimmtugsaldur.

 

Undirmeðvitundin hafði semsé tekið kipp og sveigt hjá þessari aðvífandi hættu. Það getur verið gott að hafa gallið í botni.

 

Það var daginn eftir sem ég fékk að vera samferða Vigdísi til þess að sækja minn bíl. Við ókum framhjá Hörpu í meiriháttar sjói. (Sjóvi?). Ég var einmitt að segja henni söguna af konunni sem hemlaði þegar hún sveigði til vinstri til þess að beygja inn Lækjargötuna. Kannski heitir hún Kalkofnsvegur þarna.

 

Beygjuljósið var skærgrænt, en Vigdís hægði á sér. Hún veit ekki að það á að aka á fullu yfir gatnamót.

 

Áfram, sagði ég. Áfram. Hún bremsaði.

 

Átti ég ekki að beygja?

 

Jú, yfir á græna ljósinu.

 

Af hverju sagðirðu áfram, ef ég átti að beygja?

 

Reynslan sagði mér að það myndi ekki duga neitt við Vigdísi að vitna í insúlín-innspýtingu. Ég þagnaði, laumaðist út úr bílnum á næstu ljósum og rölti inn á stæðið.

 

 

www.heimur.is/benedikt