Benedikt var um tuttugu árum eldri en ég, fæddist árið 1935, fyrsta barn Kristjönu móðursystur minnar og Lárusar Blöndals. Kristjana var eldri en mamma, en hún dó ung úr krabbameini skömmu áður en ég fæddist. Benedikt var elstur fimm systkina og mér var sagt að hann hafi ætlað sér að verða arkitekt. Þegar móðir hans dó mun pabbi hans hafa beðið hann að koma heim og hann varð lögfræðingur. Það var lán fyrir lögfræðina því að hann var úrvalslögmaður, skarpur og vel að sér.

 

Þeir voru saman um lögfræðistofu nafnar mínir og frændur, Blöndal og Sveinsson. Svo bauðst Bensa Blöndal að verða partner á skrifstofu Ágústs Fjeldsted og hún var kölluð Fjeldsted og Blöndal upp á fínan móð.

 

Þó að ég væri ekki nema stráklingur á þessum árum talaði ég alloft við frændur mína og þegar símastúlkan svaraði: „Hjá Fjeldsted og Blöndal,“ bað ég um Blöndal. Væri Blöndal ekki við bað ég hana að skila því að Zoega hefði hringt. Þeim skilaboðum var alltaf svarað.

 

Við nafnarnir áttum ýmislegt sameiginlegt annað en nafnið. Til dæmis áttum við hvor sinn tíundapartinn í Sandey í Þingvallavatni, en nú held ég að þjóðlendunefnd hafi sölsað þá parta undir sig. Mamma hélt mikið upp á Benedikt og mætti alltaf í afmælið hans, sem alltaf var haldið hátíðlegt og ég fylgdi henni auðvitað þangað.