Það var fallegur dagur þegar ég vaknaði og mér var glatt í sinni. En það stóð stutt.

Í Mogganum sá ég að tónlistarmaðurinn Prins hélt tónleika á dögunum og í umsögn blaðamanns segir: „... þótt hann verði fimmtugur á næsta ári hélt hann uppi fjörinu í næstum tvo tíma.“

Mig setti hljóðan. Ég var að vísu hljóður fyrir en fór að hugsa: „Sko gamla skarið. Manni finnst það meiriháttar afrek hjá manni á hans aldri að halda sér vakandi í tvo tíma samfleytt, hvað þá að hann geti spilað á gítar samtímis.“

Ég fór að rýna í myndina af gagnrýnandanum og áttaði mig ekki vel á hve gamall hann var. Hárið var farið að leita af enninu á honum yfir á kjálkana svo að ég giska á að hann sé að minnsta kosti þrítugur. Gæti átt eftir nokkur ár í stuði.

Fyrir nokkrum árum var sagt frá því í fréttum að einhverjir hressir strákar hefðu rænt gamalli konu á götu í Reykjavík. Ég man ekkert hvað um hana varð en hitt man ég enn að þessi gamla kona var fimmtug.

Þegar ég var lítill var enginn vafi á því hvaða konur voru gamlar. Gamlar konur gengu í peysufötum þannig að enginn þurfti að velkjast í vafa. Amma Guðrún gekk alltaf í peysufötum meðan hún hafði heilsu til að klæða sig. Mér þótti ósköp vænt um ömmu mína og kannski er það síðan að mér hefur þótt vænt um gamlar konur. Amma Steinunn gekk ekki í peysufötum á hverjum degi en hún var samt gömul því að hún var amma.

Um daginn var ég að tala við unga og skynsama stúlku sem spurði mig hvort ég væri gamall. Nú hef ég tvo um fimmtugt og á erfitt með að halda uppi stuði nema tíu mínútur í senn, en samt tafsaði ég aðeins á svarinu. Hún spurði mig þá að því hvort ég væri orðinn afi og þegar ég neitaði því kvað hún upp þann úrskurð að ég væri ekki gamall. Mér þykir líka vænt um þessa stúlku.

Í sumar var ég að tala við mann og sagði honum að ég hefði gaman af fjallgöngum. „Ef maður væri yngri væru fjallgöngur kannski málið en ... “ Þessi var að vísu með hátt enni og hárið á kjálkunum farið að grána en mér sýndist hann ekki forn svo orð væri á gerandi. Í ljós kom að hann er fimmtíu og eins árs.

Kannski fatta ég þetta bara ekki.

Þegar ég var í Langholtsskólanum man ég að Jenna sagði við okkur að ungir menn gætu verið gáfaðir en gamlir menn vitrir. Mér fannst þetta nógu merkilegt til þess að ég man það enn. Jenna var kennari og líka frægur rithöfundur með Hreiðari. Þetta hljómaði eins og allir gætu verið ánægðir, ungir sem aldnir. Núna held ég reyndar að flestir nái hvorugu ástandinu, en það er annað mál.

Satt að segja held ég að ég gæti hrist þetta af mér með aldurinn með tímanum. Það styttist í að maður verði vitur öldungur.

En þegar neyðin er stærst er hjálpin næst. Með því að lesa meira í blaðinu fékk ég hugmynd um hvernig ég gæti rifið mig upp úr þunglyndinu.

„Heyrðu, Vigdís mín,“ sagði ég si svona og mundi þá eftir því að hún er líka ívið eldri en Prins og hækkaði því róminn. „Heyrðu, heillin mín. Væri ekki ráð að við fengjum okkur þyrlu?“

Benedikt Jóhannesson