Aage Lorange tónlistarmaður er látinn í hárri elli. Sú var tíðin að Aage var þjóðkunnur maður. Hvergi var haldið almennilegt ball nema Hljómsveit Aage Lorange léki undir dansi, til dæmis þegar Hótel Borg var opnuð árið 1930. Ég kynntist Aage ekki fyrr en löngu síðar. Þá var hann ekki lengur með hljómsveit en lifði engu að síður á tónlistinni með því að kenna á píanó og leika á mannamótum. Aage var einstakur maður. Hann hafði gott lag á kennslu og var jákvæður og uppörvandi kennari. Aldrei kippti hann sér upp við það þótt árangurinn léti á sér standa og kom alltaf fram við nemandann sem jafningja. Hann var með afbrigðum kurteis maður.

Stundum fengu nemendur að leika á flygilinn uppi og þótti heldur betur forfrömun, þótt eftir á að hyggja hafi það einungis verið gert til þess að hlífa heimilisfólki sem svaf nálægt píanóinu í kjallaranum. Eftir tíma sagði hann oft sögur frá því í gamla daga, ekki frægðarsögur af sjálfum sér heldur frásagnir og dæmisögur af kennurum sínum og kunningjum. Páll Ísólfsson og Viktor Urbancic standa mér ljóslifandi fyrir augum og sá ég þó hvorugan nema gegnum frásagnir Aages. Þó að meira en aldarfjórðungur sé liðinn síðan náminu hjá Aage lauk þá hugsa ég oft til hans. Ef maður hitti hann á förnum vegi var hann ræðinn og skemmtilegur sem fyrri daginn.

Það var vel til fundið hjá Hótel Borg að fá Aage Lorange og hljómsveit hans til þess að spila á 60 ára afmæli hótelsins árið 1990, eftir að húsakynni höfðu verið færð nær upprunalegu horfi. Mörgum þótti vænt um að þessum heiðursmönnum í íslenskri tónlistarsögu væri sýndur slíkur sómi. Í sögu dægurlagatónlistar á Íslandi verður nafn Aage Lorange skráð með feitu letri. Þeir sem náðu að kynnast honum sem tónlistarmanni og kennara munu ætíð minnast hans með þakklæti og hlýhug.

Benedikt Jóhannesson