Þessar minningar birtust í mótsblaði á minningarmóti um Harald Blöndal í mars 2006

Ég man ekki hvenær ég sá Halla Blöndal fyrst. Hann var hluti af tilverunni frá fyrstu tíð. Hann var kannski ekki daglegur gestur heima hjá okkur en hann kom mjög oft. Mér fannst hann alltaf stór. Þeir léku sér saman Tómas bróðir minn og hann, slógust, spiluðu borðtennis og tefldu. Á þessum árum tefldi ég aldrei við Halla enda verið hálfhlægilegt, ég fimm ára guttinn að tefla við stóran strák, fjórtán ára frænda sem ég leit mikið upp til. Satt að segja tefldum við ekki oft um ævina. En ég lærði mannganginn af því að horfa á þá tefla, Halla og Tómas.

Svo fór Halli norður í Menntaskólann á Akureyri og við sáum hann sjaldnar. Samt kom hann oft því hann var frændrækinn með afbrigðum. Aldrei lét hann sig vanta í afmæli hjá móðursystrum sínum og þar tefldum við einu sinni blindskák þegar Halli var byrjaður í lögfræðinni. Hann sagðist vera nokkuð góður í blindskák, hefði unnið meistaraflokksmann á Akureyri. Samtímis því sem við tefldum tók Halli þátt í hrókasamræðum og svo fór að eftir 22 leiki var hann búinn að missa þráðinn og ég vann mann og skákina. Þá var ég montinn, svo mjög að ég man nokkurn veginn ganginn í skákinni enn þann dag í dag. Ég hafði hvítt í Sikileyjarvörn.

Á Reykjavíkurskákmótinu 1968 hitti ég þá bræður báða, Harald og Halldór. Haraldur var blaðamaður Moggans. Þá þóttu skákmót svo mikill viðburður að Morgunblaðið hafði blaðamann á staðnum öll kvöld. Ég man að hann ákvað að kaupa bókina Chess in Iceland eftir Daniel Willard Fiske, en mótið var haldið til minningar um hann. Hann sagðist hafa sparað sér andvirði bókarinnar með því að fá frímiða inn. Eftir þetta sá ég Halla oft á skákmótum, síðast þegar þeir tefldu Bent Larsen og Friðrik árið 2003 á Loftleiðahótelinu.

Síðast tefldum við fyrir 30 árum í Borgarnesi þar sem hann bjó um skeið og kenndi við barnaskólann meðfram lögfræðistörfum. Þá var Borgarnes ekki stærra en svo að maður gat gengið á næsta mann úti á götu og spurt um Harald Blöndal. Eftir nokkrar mínútur var hann fundinn, kominn heim til sín og við byrjaðir að tefla. Ekki man ég hvernig fór en þetta voru skemmtilegar stundir. Halli var alveg einstaklega skemmtilegur og góður maður.

Það er margt líkt með lögfræði og skák. Rökhugsun nokkra leiki fram í tímann, gagnsemi þess að þekkja andstæðinginn, góður undirbúningur, stöðubarátta, fléttur og endatafl. Haraldur var líka góður lögfræðingur og eflaust hefur þar átt það sama við og í skákinni að hann hefði getað orðið afburðagóður ef hann hefði gefið sig allan að henni. En Halli hafði þann kvilla sem hrjáir marga greinda menn að hann vildi ekki leggja mikið á sig vegna einhvers sem vannst honum létt. Hann hafði náttúrugáfu og það var nóg fyrir hann.

Halli var eiginlega bæði einfaldur og flókinn maður. Hann var einfaldur að því leyti að hann var opinn og einlægur við alla. Hann þekkti alla, að manni fannst, og gerði engan mannamun. Ég veit ekki um nokkurn mann sem var illa við hann. Þó að hann væri mikill Sjálfstæðismaður átti hann fjölmarga góða vini í öðrum flokkum. Aldursmunur skipti engu í hans huga. Þess vegna þekkti hann bæði gamla karla sem settu svip sinn á fyrri hluta aldarinnar sem leið og unga menn sem eiga eftir að setja svip sinn á öldina sem nú er nýbyrjuð. En Haraldur var flókinn að því leyti að hann vann ekki úr sínum miklu og góðu gáfum og var sjálfum sér verstur.

Ég sá um daginn mynd af Halla sem tekin var rétt eftir að tilkynnt hafði verið að Davíð Oddsson hefði unnið í formannsslag í Sjálfstæðisflokknum. Myndin lýsir honum ágætlega. Hann er brosandi en samt sér maður það á honum að hann er klökkur. Haraldur var nefnilega viðkvæm sál og mikil tilfinningavera. Hann var mikill vinur vina sinna, en hann vildi líka mörgu fólki vel sem hann þekkti lítið sem ekki neitt. Ég kynntist því í gegnum lögmannsstörf hans að honum var mjög í mun að niðurstaðan yrði sanngjörn. Ekkert hefði verið honum fjær en að láta kné fylgja kviði í málum sem hann vann.

Síðustu mánuðina sem Haraldur lifði talaði ég oft við hann. Hann tók örlögum sínum af miklu æðruleysi og nálgaðist sjúkdóm sinn sem verkefni sem hann ætlaði að vinna á þó svo að lokum hafi farið öðruvísi. Líklega var síðasta ferð hans af spítalanum til þess að fylgjast með ofurskákmóti þar sem þeir tefldu Kasparov og Karpov í gamla Sjálfstæðishúsinu við Austurvöll. Það gladdi hann mikið að Kasparov kom svo til hans á spítalann. Fátt var hægt að gera fallegra fyrir deyjandi mann. Furðu lengi gat hann gert að gamni sínu og á okkar síðasta fundi kvaddi ég hann með bros á vör þó að ég vissi að líklega hittumst við ekki oftar.

Taflmennsku Halla er sennilega best lýst með því að segja að hann hafi verið liðtækur skákmaður, sókndjarfur og áræðinn en ekkert sérstaklega vel að sér í byrjunum. Líklega var hann meiri áhugamaður um skákmenn og skákmót en skákina sjálfa. Um áratugi var hann fastagestur á öllum meiriháttar mótum hér á landi. Eflaust verða jafnharðar rimmur háðar á skákborðinu og áður, en meðal áhorfenda er skarð fyrir skildi.