Þegar ég frétti það snemma árs að Snæbjörn Jónasson hefði veikst af krabbameini varð mér óþægilega við. Aðeins rúmum mánuði áður hafði ég komið heim til Snæbjörns og Bryndísar og eins og alltaf var gott að sækja þau heim. Það var stutt í kímnina sem honum var ásköpuð. En þótt sjúkdómsbaráttan væri hörð varð hún stutt og Snæbjörn lést föstudaginn 16. júlí. Hann verður þeim sem kynntust honum eftirminnilegur.

Milli Snæbjörns og Bryndísar Jónsdóttur, konu hans og fjölskyldu minnar hafa alla tíð verið margvísleg bönd. Faðir minn, Jóhannes Zoëga, og Snæbjörn voru systrasynir og þótt þeir yxu úr grasi hvor í sínum landsfjórðungi mynduðust snemma með þeim vinabönd, en þegar pabbi fór í gagnfræðadeild Menntaskólans á Akureyri var hann til heimilis hjá foreldrum Snæbjörns. Þeir voru  að mörgu leyti líkir, bæði í útliti og skapsmunum og með þeim tókst vinátta sem hélst alla tíð. Foreldrar Snæbjörns voru mikið afbragðsfólk. Jónas var kennari á Akureyri á vetrum og brúarsmiður hjá Vegagerðinni á sumrin. Hann var sonur hins þekkta Snæbjarnar í Hergilsey sem var var þekkt hreystimenni, sem af eru margar sögur. Herdís ömmusystir mín var mikil mannkostakona, vinmörg og frændrækin. Þau fluttust á gamals aldri frá Akureyri til Reykjavíkur. Engum sem sá þau Herdísi og Jónas á þeim árum duldist að með þeim voru miklir kærleikar, en svo mun alla tíð hafa verið. Auk Snæbjörns áttu þau tvö börn, Valborgu og Brján, sem nú eru bæði látin.

Örlögin höguðu því svo að að Snæbjörn giftist frænku pabba, Bryndísi Jónsdóttur, en hún og pabbi eru þremenningar. Þeir frændurnir reistu sér báðir hús í Laugarásnum, steinsnar hvor frá öðrum. Það fór því ekki svo að vinaböndin losnuðu þegar þeir eltust eins oft vill verða, jafnvel milli náskyldra.

Bryndís og Snæbjörn komu oft heim til þess að spila við foreldra mína. Þá var gaman að lifa. Það var alltaf tilhlökkunarefni að fá Snæbjörn og Bryndísi í heimsókn, því þótt spilið væri vissulega tekið alvarlega, var þó aldrei vafi á því að mestu máli skipti að eiga góða stund saman. Snæbjörn var barngóður maður og taldi ekki eftir sér að spjalla við ungan frænda sinn sem oft átti leið framhjá húsi þeirra hjóna. Ýmislegt varð ungum manni að umhugsunarefni, til dæmis hvernig þau hjón gætu bæði verið skyld mér án þess að vera skyld hvort öðru. Snæbjörn safnaði pípum um tíma og átti allgott safn en aldrei man ég eftir að sjá hann reykja. Því er þó ekki að neita að sú spurning var áleitin hvort reykt hefði verið úr ópíumpípunni.

Starfskrafta sína helgaði Snæbjörn Vegagerðinni. Vegagerðin er kannski sú stofnun þar sem einstakir þingmenn geta haft mest áhrif persónulega, því að þingmenn hvers kjördæmis um sig ákveða hvernig fara skuli með vegafé ár hvert. Það hlýtur oft að vera erfitt sérhverjum skynsömum embættismanni að þurfa að elta dynti einstakra þingmanna, þótt menn láti kyrrt liggja.  En þegar sumir þessara þingmanna réðust á Vegagerðina fyrir að ráðast ekki í einstakar framkvæmdir gat jafnvel hinn tryggasti embættismaður ekki annað en kímt.

Snæbjörn átti mörg áhugamál meðal annars garð- og skógrækt. Lengi einbeitti hann sér að því að rækta garðinn í Laugarásnum en svo fór að hann taldi sér nauðsynlegt að eignast „sveitarsetur“ að hæfi enskra forsætisráðherra eins og hann sagði sjálfur. Í sumarbústaði sínum í Hvalfirði ræktuðu þau hjón fallegan reit.

Með Bryndísi og Snæbirni var mikið jafnræði, þau voru góðir vinir og samstiga í öllum sínum gerðum. Þau eignuðust þrjú börn: Sigríði, Jónas og Herdísi sem öll hafa fengið gott vegarnesti úr foreldrahúsum. Fjölskyldan á Laugarásvegi 61 er ákaflega skemmtilegt fólk sem gaman er að hitta.

Snæbjörn Jónasson var mjög mörgum kostum gæddur. Hann var úrvals embættismaður, góður fjölskyldufaðir og skemmtilegur maður. Foreldrar mínir mátu hann mikils og töldu Bryndísi og Snæbjörn ávallt í hópi bestu vina sinna. Bryndísi frænku minni sem og börnum þeirra hjóna öðrum ættingjum votta ég samúð mína og minna á erfiðri stund.

Benedikt Jóhannesson