RAGNAR REYKÁS ER einhver besta fígúra Spaugstofunnar. Hann lýsir þjóðarsálunni betur en flestir aðrir. Hann hneykslast og tuðar, fer hringinn í umræðunni á augabragði, og endar svo með stæl og er á móti sjálfum sér. Þetta verður varla toppað. Og þó. Ég held að Ragnar Arnalds hafi yfirtrompað nafna sinn reykás í fréttatíma Stöðvar 2 um hækkun launa til handa bankastjórum Seðlabankans. Ég held að Ragnar Arnalds hafi farið einn og hálfan hring. Var á móti. Greiddi samt með. Annað hefði verið fullkomið ábyrgðarleysi!

ÉG ÆTLA AРhæla Stöð 2 fyrir það hvernig hún vann þessa frétt. Hún var mun betur unnin en sama frétt á RÚV. Stöð 2 kom beint að kjarna málsins og sagði: „Enginn þriggja fulltrúa stjórnarandstöðunnar í bankaráði Seðlabankans greiddi atkvæði gegn því að bankastjórar hækkuðu í launum um 27% í þremur áföngum til ársins 2007.“

INGIBJÖRG SÓLRÚN VAR ekki á fundinum og Sigríður Stefánsdóttir, hinn fulltrúi Samfylkingar í bankaráði Seðlabankans, sat hjá. Hún lét samt bóka að sér fyndist ekki rétt að bera laun bankastjóra viðskiptabankanna saman við laun bankastjóra Seðlabankans.  Nær væri að miða við æðstu stöður hjá ríkinu. Þetta voru góð og gild rök. Það var aldeilis fráleitt af Ólafi G. Einarssyni, formanni bankaráðs Seðlabankans, að bera laun bankastjóra Seðlabankans við laun bankastjóra viðskiptabankanna sem eru afkomutengdir í bak og fyrir.

AUÐVITAÐ ÁTTI SIGRÍÐUR STEFÁNSDÓTTIR að segja „nei“ á fundinum. Og auðvitað átti Ingibjörg Sólrún Gísladóttir að mæta á bankaráðsfundinn og berja í borðið og segja „nei“ með hörku. Það var lítilmannlegt af henni að mæta ekki á fundinn – of mikið var í húfi - og tuða síðan við fréttamenn eftir á og hvítþvo sig. Því miður tók RÚV á henni með silkihönskum og ræddi um að hún hefði ekki verið með þessari ákvörðun. Það átti auðvitað að sauma að henni.

EN ÞÁ ER komið að þætti Ragnars Arnalds (reykáss). Hann greiddi atkvæði með launahækkuninni en lét þó bóka fyrirvara um að hann væri ósáttur við að teygja almennt launastiga æðstu stjórnenda banka og fyrirtækja.

FRÉTTAMAÐUR STÖÐVAR 2 spurði Ragnar, sem mætti galvaskur fyrir framan kameruna úti í garði hjá sér, um launahækkunina. Ragnar: „Þetta er vond þróun. En hún er afleiðing af einkavæðingu ríkisbankanna og Seðlabankinn getur ekki verið eitthvert eyland sem tekur ekki tillit til þess sem er að gerast í kerfinu.“

EN HVERS VEGNA greiddir þú ekki atkvæði gegn hækkuninni, Ragnar? spurði fréttamaðurinn. Hann hikstaði eðlilega svolítið og sagði síðan að það mætti kannski deila um það. „Ég var hins vegar í prinsippinu sammála því að það væri óhjákvæmilegt að endurskoða launakjör bankastjóra og því hefði verið ábyrgðarleysi að standa fyrir utan og þykjast ekkert sjá hvað væri að gerast í kring.“ 

RAGNAR KLIKKTI SÍÐAN út með að taka undir spurningu fréttamannsins um hvort ráðning bankastjóra Seðlabankans væri ekki „spillt kerfi“. Jú, jú, hann sagði að það væri hægt að kalla það því nafni og að þetta kerfi kallaði á að tekið væri tillit til stjórnmálaskoðana þeirra sem ráðnir væru – en ekki að þeir hæfustu væru valdir.

ÞÁ VITUM VIÐ ÞAÐ: Hæfasta fólkið er ekki ráðið en samt hækkum við laun þess um 27%.  Svo kemur þessi dásamlega setning: „Seðlabankinn getur auðvitað ekki verið eitthvert eyland.“

OG SVO ÞETTA: Pólitísk ráðning bankastjóra. Um hana sagði í fréttinni: „Öllum bankaráðsfulltrúum „stjórnarandstöðunnar“ gremst hvernig staðið er að ráðningu seðlabankastjóra.“

SKYLDI ÞRÍEYKIÐ MIKLA, Ingibjörg Sólrúnu Gísladóttir, Sigríður Stefánsdóttir og Ragnar Arnalds, hafa spurt sig að því hvernig er skipað í bankaráð Seðlabankans og hvers vegna það situr þarna? Eða þau velt því fyrir sér hvers vegna þau eru „með því sem þau eru á móti“ og „á móti því sem þau eru með“?

Jón G. Hauksson.