Mér finnst DV-málið sýna í hnotskurn hversu heppnir við Íslendingar erum að eiga frjálsa fjölmiðla sem eru algerlega óháðir eigendum sínum. Stjórn Dagsbrúnar/365 miðla/Norðurljósa/Vodafone eða hvað það nú heitir það ágæta fyrirtæki stóðst einnig freistinguna að blanda sér í ritstjórnarstefnu miðils. Auðvitað kemur það stjórn félags á verðbréfamarkaði ekkert við hvort miðlar þess fylgja siðareglum blaðamanna eða nokkrum reglum almennt.

Margir hafa ráðist að DV af hörku fyrir að birta nöfn og birta myndir af dólgum. En blaðið hefur bara birt myndir í ýtrustu neyð og þegar sannleikurinn, eins og hann var á þeirri stundu, kallaði á slíkt. Þeir Jónas og Mikael gátu fjallað af mikilli nærgætni um erfið mál þegar þörf krafði. Það er skarð fyrir skildi í blaðamannastétt að þessir öndvegismenn hafi nú ákveðið að víkja fyrir óvæginni múgsefjun nokkurra tuga þúsunda manna sem vilja slá skjaldborg um perra landsins. Svo hart var að þeim sótt að meira að segja Skarphéðinn Njálsson mætti með Rimmugýgi og lét ófriðlega. Hjá Jónasi og Mikael sannaðist hið fornkveðna: Sá vægir sem vitið hefur meira.

Flestir átta sig á því hve myndbirtingar fjölmiðla geta komið illa við fyrirmyndirnar og fjölskyldur þeirra. Ekki þó allir. Til dæmis birti Vefþjóðviljinn miðvikudaginn 11. janúar myndir af forráðamönnum og eigendum Dagsbrúnar. Þessi birting hefur áreiðanlega komið illa við marga aðstandendur þeirra. Auk þess kom hvergi fram í Vefþjóðviljanum að Jóhannes Jónsson hefur í tvö ár barist fyrir því að útgáfu DV verði hætt, það er allt frá því að fyrirtæki hans keypti blaðið í nóvember 2003. Frelsi fjölmiðla hér á landi er hins vegar orðið svo mikið að eigendur ráða því ekki einu sinni hvort blöð koma út, jafnvel þó að þau séu gefin út með tapi eins og upplýst hefur verið að alltaf gilti um DV.

Af ritstjórnarferli Mikaels er margs að minnast en hæst mun hann þó hafa náð í tvö skipti. Fyrra skiptið var fyrirsögn yfir þvera forsíðu blaðsins vorið 2004: Herra Ólafur komdu heim! Loksins, loksins, sögðu hugsandi menn, loksins eru komnir til starfa menn sem sýna þjóðhöfðingja sínum viðeigandi lotningu og ástúð og kalla eftir föðurlegri nærveru hans. Seinna tilvikið lét minna yfir sér. Það var leiðrétting á baksíðu um einhvern skæting sem óvart hafði hrotið úr tölvu einhvers blaðamanns þegar Jónas og Mikael sáu ekki til. Niðurlagsorðin segja allt sem segja þarf: Fyrirgefðu Björgólfur. Lesendur sáu að ekki þurfti að hafa áhyggjur af blaðinu í höndunum á þessum mönnum sem gátu sýnt einlæga iðrun þegar þörf krafði.

Atlaga auglýsenda að DV er með mestu lágkúru í íslensku þjóðlífi eins og framkvæmdastjóri Dagsbrúnar sagði; maður sem stjórn félagsins réði eftir að hafa leitað logandi ljósi víða um heim að hæfasta stjórnanda í fjarskiptafyrirtæki. Hvergi á byggðu bóli myndi það þekkjast hjá siðuðum fyrirtækjum að þau segðu upp auglýsingasamningi vegna þess að þau væru óánægð með ritstjórnarstefnu. Að minnsta kosti munu engin dæmi þess að slíku hafi verið hótað hér á landi.

Benedikt Jóhannesson