Ég fór í spilavíti um helgina. Það þýðir ekki að opnaður hafi verið næturklúbbur einu sinni enn í Síðumúlanum. Ég var nefnilega í spilavítinu sem alla dreymir um að komast í, sjálfu spilavítinu í Mónakó. James Bond spilaði þar á sínum tíma og þar tapaði Churchill að sögn milljón pundum. Þannig að þetta var síður en svo nein hallærisbúlla í Múlunum.

Þegar ég kom að byggingunni beið fjöldi fólks fyrir utan. Það er fólkið sem vonast til þess að sjá einhvern frægan koma á fína bílnum sínum. Ég hugsaði með mér að það væri gaman fyrir fólkið að draumar þeirra uppfylltust þetta kvöld, en þegar ég þreif upp pennann kom enginn hlaupandi. Líklega hefur ljósið frá kösturunum farið í augun á fólkinu. Svo var ég ekki heldur með sólgleraugun.

Framan við bygginguna eru klassakerrur í röðum. Bentleyinn er greinilega bíllinn í ár, en einstaka maður mætti á Ferrari og einn var á Lamburgini. Ég var á rauða sprotbílnum mínum en af því að ég vil ferðast incognito hafði ég látið leggja honum svolítið frá.

Auðvitað var það visst áfall að enginn þekkti mig fyrir utan, en það jafnaðist þó ekki á við það að þegar inn kom heimtaði miðasölukonan vegabréfið mitt. Maður hefði haldið að kona sem er vön að umgangast stjörnur kynni sig betur, en það er orðið erfitt að fá gott fólk í þessi störf. Kannski hefur Mónakó líka opnað landamærin fyrir austur-evrópsku vinnuafli 1. maí. Hún má þó eiga það að hún ljósritaði passann og þekkir mig eflaust næst þegar ég kem.

Þeir sem halda að spilavíti séu flottir staðir þar sem glæsilegir menn í smókingum gangi að rúllettuborðinu, smelli peningi á 19 og raki til sín vinningum og gangi loks út með flottustu gelluna við borðið við mikinn fögnuð áhorfenda verða að endurskoða sitt álit. Það er ekki mikil gleði í spilavítinu. Einn skipti tíu þúsund evrum fyrir spilapeninga. Svo lagði hann helminginn á tölur frá einum og upp í níu. Dökkur maður yfirlitum, þungbúinn á svip. Upp kom 22 og hann tapaði sínu. Hann lagði hinn helminginn á sömu tölur. Ekki eftir neinu kerfi að séð varð. Nokkrar á tvo, aðrar á þrjá og sex saman og svo framvegis.

Svo gekk hann í burtu eins og þetta væri ekkert mál, átti líklega að vera eins og það skipti hann engu hvort hann tapaði eða vann. En auðvitað fylgdist hann með borðinu úr fjarska og upp kom ... 22. Hann sá niðurstöðuna úr fjarlægð, lét eins og hún skipti hann engu og hélt áfram tilgangslausu rölti. Á rúmri mínútu var farin tæp milljón.

Í næsta sal var spilaður Black Jack. Reglurnar eru svipaðar og í 21, en einhver munur þó. Á fyrsta borðinu vann bankinn alltaf. Á fimm mínútum hafði hann fengið 21 fimm sinnum, sprakk aldrei. Það var ekki spennandi og ég fór að næsta borði. Þar sat einn með tvö tíu þúsund evra spjöld fyrir framan sig. Hann spilaði þrefalt, þ.e. hann hafði þrjár hendur á móti bankanum. Þetta virtist vera mjög erfið vinna því að honum stökk ekki bros og heldur ekki kærustu hans. Hann virtist hvorki vera langt kominn með að sprengja bankann né að tapa milljónunum þannig að ég fór annað.

Á bakvið spilaborðin voru tveir salir, hvor til sinnar handar. Fyrst fór ég í þann drungalegri, en var stoppaður við innganginn. Þurfti að greiða tíu evrur til viðbótar til þess að komast í þessa dýrð. Sem ég er að tala við vörðinn gengur ljóshærð stúlka framhjá mér án þess að borga neitt. Vörðurinn kallar á eftir henni en hún brosir sínu blíðasta og segist eiga brýnt erindi inn og getur þess að hún heiti Alexandra. Mér sýndist þetta greindarleg stúlka sem líklega hefur notið sameiginlega vinnumarkaðarins eftir 1. maí. Hún komst inn út á brosið.

Ekki var annað að gera en fara í hinn salinn. Þar voru spilakassar í hundaraðatali. Ekki sýndist mér þeir spennandi, en þá gerðist nokkuð sem var einstakt þennan dag. Kona hrópar upp yfir sig af gleði því að hún hafði fengið þrjú kirsuber í röð á vélinni sinni. Miðað við kætina bjóst ég við því að sjá peningana flæða út úr vélinni, en það var öðru nær. Ég gat talið nákvæmlega sex evrur detta niður. Þetta var eina kætin í spilavítinu þetta kvöld.

Benedikt Jóhannesson