Forsætisráðherra segir frá því að sátt hafi náðst um frumvarp um fjölmiðla. Líklegast á hann við að sátt hafi náðst milli hans og utanríkisráðherra. Væntanlega búast margir lesendur við að ég skrifi um þetta frumvarp. Eigandi að fjölmiðlafyrirtæki (að vísu hvorki dagblaði né ljósvakamiðli) og hef víða komið við í viðskiptalífinu.

En ég ætla ekki að skrifa um það. Það er nú meiri heigulshátturinn gæti einhver sagt. Meira að segja stjórnarformaður Morgunblaðsins lýsti yfir andstöðu við frumvarpið og mér er sagt að á pressuballi hafi nær allir, hvar á fjölmiðli sem þeir starfa, verið á móti þessu frumvarpi. Það sé augljós skerðing á skoðanafrelsi. Og hvers vegna ætla ég þá ekki að hafa skoðun á því?

Einfaldlega vegna þess að ég hef ekki séð það og veit ekki hvernig það er. Okkur er sagt að frumvarpið sé stutt og því skiptir hvert orð miklu máli. Mér finnst það frekar bjánalegt að eyða miklu púðri í eitthvað sem ég veit ekki nægilega mikið um.

Þetta gera menn svosem oft. Formaður Samfylkingarinnar og utanríkisráðherra deildu um það á Alþingi á dögunum hvers vegna forsætisráðherra Íslands og forseti Bandaríkjanna hittust ekki fyrst Davíð væri í Ameríku. Össur sagði þetta vera reginhneyksli og sýndi að ríkisstjórninni væri sama um Suðurnesjamenn. Halldór sagði á móti að það væri ekki hægt að panta heimsókn hjá Bush sisona. Nánast á meðan var Davíð að tala við Bush í síma. Svona gátu menn stytt sér stundir á Alþingi.

En Baugspressan hamast gegn frumvarpinu enda öllum ljóst að það snýst um eigendur hennar. Það er athyglisvert að blaðamenn taka svo undantekningarlaust upp hanskann fyrir eigendur sína.  Þeir segjast vera sjálfstæðir almennt og ætti því að liggja í léttu rúmi hver á miðlana.

Tilefnið að frumvarpinu er ekki endilega misbeiting heldur ótti við misbeitingu. Það er margsannað að rónarnir koma óorði á brennivínið. Mér dettur það í hug hvort það sé ekki eins með margt annað. Nema stundum eru það fyrrverandi rónar.

Benedikt Jóhannesson