Hjá mér byrjaði árið reyndar fremur rólega. Raketturnar voru búnar fyrir skaup því að ég hafði svo kraftmikla aðstoðarmenn. Þetta gæti orðið nýársheitið í ár. Það er best að drífa hlutina af. Mér finnst samt best að strengja nýjársheitin um mitt ár. Þá er auðveldara að sjá hvort maður á séns í þau. En það er samt af ýmsu að taka hjá mér.

Tónlist

Ég fór á Vínartónleika hjá Sinfóníunni. Þeir voru haldnir í hinni fínu tónleikahöll Háskólabíói. Eiginlega eru Vínartónleikar ekki beint klassískir tónleikar heldur fremur léttmeti spilað af stórri hljómsveit. En ef þeir ná að tæla einhverja inn í klassíska heiminn og skemmta mönnum um leið er til mikils unnið.

Að mörgu leyti var svolítill byrjendabragur á þessum tónleikum sem ég fór á síðastliðinn laugardag. Ekki má misskilja það. Hljómlistarmennirnir spiluðu vel og Þóra Einarsdóttir söng eins og engill. Nei það var frekar umgjörðin sem var amatöraleg. Þegar við settumst sá ég að maðurinn á næsta bekk fyrir framan var með rauðvínsglasið með sér. Alltaf gott að vera vel birgur. Einhvers staðar var kona með mjög mikið ilmvatn. Ég fann hvernig það réðst að mér, og settist á ennið á mér, kinnar og varir. Það er ekkert jafnvont eins og komur með of mikið ilmvatn nema ef vera skyldi karl með rakspíra.

Þegar hljómsveitin byrjaði að spila táraðist ég. Fyrst aðeins í vinstra auga, það lak tár niður eftir kinninni á mér og ég varð hvað eftir annað að þurrka það með handabakinu. Fiðluleikararnir héldu örugglega að ég væri mjög mellow gæi, sem hikaði ekki við að sýna tilfinningarnar þegar valsar Strauss feðga streymdu fram. Þegar hléið byrjaði sagði þessi fyrir framan mig: „Já þá getur maður skellt sér á barinn fyrir hljómsveitarstjórinn gerir það.“

Á tónleikunum var mikið um grín, hljómsveitin hlýddi ekki hljómsveitarstjóranum og var með hatta. Ekki kvarta ég undan því. Grín á einmitt ágætlega heima með svona tónlist. Það passar hins vegar afleitilega með ljóðdagskrá. Ég heyrði þá Kristin Sigmunds og Jónas Ingimundar í París með einhverja fallegustu tónleika sem ég hef heyrt. Þegar þeir voru klappaðir upp tóku þeir „Bla, bla, song“ sem á helst við á árshátíð þar sem allir eru orðnir mjög vel slompaðir. Þeir tóku þó að minnsta kosti ekki Prumulagið.

Á sunndagskvöld fór ég svo á Öðruvísi Vínartónleika. Fyrst hélt ég að þetta væri einhver hommahátíð, eins og öðruvísi dagar. En það var ekki. Að vísu var leikin tónlist Mahlers, en hljómsveitin og áheyrendur voru ekki hýrari en gengur og gerist. Þetta voru ekki tónleikar fyrir byrjendur. Mahler er ekki fyrir byrjendur. Það var Kammersveitin Ísafold sem lék og Ágúst Ólafsson og Huldar Björk Garðarsdóttir sungu.. Ekki þekki ég mikið til Ísafoldar en þetta er ungt og snjallt tónlistarfólk. Kvöldið áður höfðu þau leikið í Keflavík fyrir 30 manns. Núna var langleiðina fullt. Mér sýnist að maður þurfi að fylgjast með þessum hópi í framtíðinni.

Eitt verð ég að segja um þetta ágæta tónlistarfólk, bæði í Sinfóníunni og Ísafold. Það hafði ekki lagt mikið í klæðaburðinn. Ágúst var að vísu í flottum fötum, merktur Zöru (það á að klippa miðana af Ágúst), og margir sæmilega snyrtilegir. Sumir höfðu greitt sér og margar konur litu út eins og þær væri ekki nývaknaðar. En það var ekkert samræmi í klæðaburði. Margar konur voru í ljósu, aðrar í dökku, sumar í buxum, aðrar í pilsum eða kjólum. Maður getur lítið sagt við því þó að ístran á einstaka karli flæði út úr jakkanum og hvít skyrtan komi í ljós, en tónleikar eiga að vera hátíð og hljómlistarmenn eiga að klæða sig virðulega og hafa samræmi í klæðaburði. Á reykfylltum djassbúllum gilda allt önnur sjónarmið og þeir tónlistarmenn sem vilja klæða sig frjálslega ættu að gera það þar.

Ritlist

Svo held ég áfram að lesa. Ég las The Year of Magical Thinking eftir Joan Didion. Vissi ekkert um hana fyrirfram en gat varla lagt hana frá mér fyrr en ég var búinn. Hún segir frá einu ári í ævi höfundar sem missti manninn sinn í upphafi bókarinnar. Þetta er bók sem maður hefur gott af að lesa því að hún lýsir vel sorgarferlinu og þeirra óskhyggja sem grípur alla að sá látni birtist allt í einu aftur.

Haustlitir Ásgeirs Péturssonar eru um margt skemmtilegir. Bókin er sundurlaus æviminningabók og margt fróðlegt sem Ásgeir segir frá. Hann hefur komið ótrúlega víða við og er góður sögumaður. En eins og verða vill um æviminningar er bókin bæði of löng og of stutt. Of löng vegna þess að hún er einfaldlega of margar blaðsíður. Of stutt vegna þess að sumt hefði maður viljað vita meira um. Ég saknaði þess að ekki var minnst á Gunnar Má, hálfbróður Ásgeirs, en öll önnur systkinin vandlega upp talin. Kannski þekkjast þeir lítið Ásgeir og Gunnar Már, en hans hefði mátt geta í einni línu eða svo, því að mikið er sagt frá föður þeirra. Meinleg villa er þegar sagt er að Geir Hallgrímsson sé á myndum úr sjötugsafmæli Ásgeirs, en hann var þá látinn. En þrátt fyrir ágalla er mikill fengur að því að Ásgeir hafi fest minningar sínar á blað. Í þeim kemur ýmislegt fram sem ég minnist þess ekki að hafa lesið áður. Nánast skyldulesning fyrir alla þá sem hafa áhuga á stjórnmálum á 20. öld, einkum sögu Sjálfstæðisflokksins.

Benedikt Jóhannesson