Hvernig fer fólk að því að vera gift lengi? Ég sá að í Mogganum var skemmtilegur pistill um þessa áleitnu spurningu. Eitt snjallræðið er að giftast ungur. Það snarbætir líkurnar á því að hjón nái hálfri öld saman. Það vill til að mamma og pabbi sem og afi og amma náðu gullbrúðkaupi. Ég stefni að því sama.

Skilyrðin eru þrjú: Báðir þurfa að lifa og hjónabandið að halda. Í pistli eftir Guðrúnu Egilson sagði hún frá samtölum sínum við dönsk hjón. Kona sem hafði náð að vera gift í 50 ár sagði að það hefði verið „indspirerende“. Ég fór að hugsa þetta útfrá eigin reynsluheimi.

Nú er ég meira en hálfnaður með 50 árin þannig að ég hef örugglega aflað mér talsverðrar reynslu. Svo er ég yngri en gamlingjarnir og man því enn eitthvað af því sem á dagana hefur drifið. Hvernig myndi ég lýsa því hvernig maður nær 30 ára hjónabandi? Nú orðið er vinsælt að segja að eitthvað sé áskorun eða ögrun. Ég gæti sagt það. Svo gæti ég talað um gott úthald. Þolinmæðin þrautir vinnur allar. En einhvern veginn held ég að enginn þessara frasa myndi falla vel í kramið hjá hinum hlutanum af hjónabandinu hjá mér.

Tæknilega hefðum við Vigdís getað gift okkur ári fyrr en við gerðum. Ef við hefðum gert það væri ári styttra í gullið. Við hefðum auðvitað getað gert það enn fyrr en ég held að okkur hafi ekki dottið það í hug. Reyndar datt mér það ekki í hug fyrr en hálfu ári áður en við létum til skarar skríða. Það var fínt að gera það. Við giftum okkur hjá borgardómara. Ég man að þegar við komum inn klukkan fjögur á fimmtudegi beið okkar einhver stelpa í gallabuxum. Við vorum í okkar fínasta pússi og mér fannst það mjög miður hvað hún var drusluleg. Mest óttaðist ég að hún ætti að gefa okkur saman. Það var allt of hippalegt fyrir minn smekk.

En sem betur fer kom borgardómarinn inn í skikkju og las yfir okkur einhver falleg orð um mikilvægi hjónabandsins og að við ættum að standa saman í blíðu og stríðu. Svo vorum við spurð hvort við vildum giftast og eftir að við játtum því áttum við að skrifa í gerðabókina. Ég geri alltaf eins og mér er sagt og skrifaði umyrðalaust. Vigdís harðneitaði hins vegar. Mér varð um og ó. Í brúðkaupum hélt ég að menn ættu að samþykkja allt án athugasemda. En þá kom upp úr kafinu að stelpan hafði rangfeðrað tengdamóður mína og þegar það var komið í rétt horf kvittaði Vigdís. Ég hef enn þann dag í dag ekki hugmynd um hverra manna ég er sagður í þessari bók.

Svo hefur þetta gengið bærilega. Þegar við höfðum verið gift í rúmlega 20 ár sagðist tengdamamma ætla að gefa okkur mynd eftir Ólaf Túbals listmálara. Foreldrar hennar höfðu fengið myndina þegar þau áttu silfurbrúðkaup (þau náðu síðar gulli). Við áttum svo að fá hana í silfurbrúðkaupsgjöf líka. Fyrst við höfðum fengið myndina afhenta var ekkert annað að gera en að þrauka í nokkur ár enn til að vinna fyrir henni. Ef þetta var brella hjá tengdamömmu virkaði hún vel.

Reynir föðurbróðir minn sagði mér að hann og Sigga konan hans hefðu einhverntíma verið í jarðarför þar sem sagt var að hjónaband hins látna hefði verið hnökralaust. Þeim fannst það óviðeigandi að fara með rangt mál á skilnaðarstundu. Hefði presturinn sagt í jarðarför Siggu að þeirra hjónaband hefði verið hnökralaust sagði Reynir að hann hefði orðið að kalla fram í: „Nei, þetta er ekki rétt, en það var hnökralítið.“ Líklega er ekki hægt að biðja um betra hjónaband en það.

Benedikt Jóhannesson