Ég hafði ekki þekkt Vigdísi (sem síðar varð kona mín) lengi þegar hún sagði mér að frændi hennar hefði búið í Höfðaborg. Ég sagði fátt við því og hef líklega horft á hana með meðaumkunarsvip. Höfðaborgin var fátækrahverfi þar sem nú er Borgartún en hefur líklega heitað Sundlaugavegur þá. Svo bætti hún því við að frænka hennar ein hefði farið að heimsækja frændann og ég svaraði því að mikið hefði hún verið góð að gera það. Samt fannst mér þetta ekki beint frásagnarvert.

Það var ekki fyrr en löngu seinna að ég komst að því að Höfðaborg í sögunni var í Suður-Afríku. Frændinn var ömmubróðir Vigdísar, Guðmundur Franklín Guðmundsson. Hann hefur líklega verið skírður Guðmundur í höfuðið á pabba sínum og Franklín í höfuðið á Benjamín Franklín. Vestfirðingar voru hrifnir af honum.

Ekki get ég neitað því að meiri ævintýraljóma stafaði af frændanum þegar hann var kominn til Afríku heldur en þegar ég hélt að hann væri fátæklingur við Borgartúnið. Guðmundur þessi dó reyndar fyrir um 50 árum en hann átti afkomendur og fyrir nokkrum árum kom einn þeirra til Íslands og bjó hjá okkur. Þetta var Karen sem vinnur sem demantakafari. Hún og maðurinn hennar kafa eftir demöntum í ám og við sjóinn. Þetta er sérstæð ætt.

Afríkuferðin okkar endaði í Höfðaborg. Það er skemmtilegur hluti Suður-Afríku. Margir hafa spurt okkur að því hvort ekki sé mikið um glæpi í landinu. Manni vefst tunga um tönn því að við urðum ekki vör við neitt misjafnt, en vissulega heyrðum við af ránum. Ég var að minnsta kosti ekki smeykur.

Nágrenni Höfðaborgar er gullfallegt. Svæðið minnti mig á Frakkland eða Ítalíu enda mikil vínrækt. Einn vínræktandinn sagði okkur að þarna spekúleruðum menn ekki mikið í árgöngum. Það væri allt vín gott því að veðrið væri alltaf gott. Í mesta lagi aðeins misgott. Við fórum í vínsmökkun á nokkra staði og það var ósköp gott.

Smökkunarmeistarinn sagði okkur sögur og reyndi að fá okkur til þess að kaupa eitthvað af víninu. Ég vildi vera mjög faglegur og drekka bara lítinn sopa.  Ég hefði náttúrlega átt að spýta öllu, en þegar ég reyndi það fór ekki betur en svo að það fór dropi af rauðvíni í bolinn minn. Kom þá ekki smökkunarmeistarinn með rauðvínsblettahreinsi sem virkaði alveg eins og draumur. Af því að ég er með drykkjuvandamál eins og maðurinn í Airplane myndinni (ég helli alltaf ofan á mig) keypti ég blettahreinsinn en ekkert rauðvín. Núna hef ég hins vegar góða ástæðu til þess að drekka mikið rauðvín til þess að fjárfestingin í blettahreinsinum fari ekki til spillis.

Á öðrum degi ókum við að Góðrarvonarhöfða. Mér fannst það ævintýri líkast að sjá Indlandshafið í fyrsta sinn. Auðvitað er það bara sjór rétt eins og Atlantshafið en samt –Indlandshafið. Sjávarþorpin eru hvert öðru fallegra. Þarna eru líka mörgæsir. Að vísu bara litlar mörgæsir en mörgæsir samt. Indlandshafinu hafði ég búist við en ekki þeim.

Samt var mest gaman að fara á Góðrarvonarhöfða. Allt frá því að maður las um landkönnuði í gamla daga hafði hann verið einn af stöðunum sem maður varð að komast á. Kínamúrinn, píramídarnir og Góðrarvonarhöfði.

Ég varð ekki fyrir vonbrigðum. Og þó. Það kom í ljós að annar höfði er aðeins sunnar en Góðrarvonarhöfði. Sá heitir Cape Point. Við vorum sammála um að þetta væri svona eins og Reykjanesskagi og Reykjanestá. Þetta væri eins konar Höfðatá.

Uppi á höfðanum er viti og þangað ganga nánast allir. Þar sér maður vel yfir Höfðann og tána. En auðvitað varð ég að fara alla leið út á tána fyrst ég var kominn. Á skilti stóð að þangað væri eins og hálfstíma gangur. En okkur sýndist það miklu styttra og óðum af stað. Það var miklu styttra. Sem betur fer vegna þess að hitinn var óbærilegur og lyktin afar slæm. Eftir á var okkur sagt að lyktin væri táfýla.

En við komumst þrjú á leiðarenda og þar með var maður kominn eins langt suður í Afríku og hægt er með góðu móti að komast. Ég hafði fetað í fótspor landnemanna.

---

Síðar sama dag hittum við frændfólk Vigdísar. Þau voru hress og kát. Sonur Guðmundar gamla Franklíns var í miklu stuði. Hann heitir Cliff og er sæmilega stæður viðskiptajöfur. Hann safnar bílum. Hann á Bentley, gamlan Renó og eina fimm sex aðra held ég (ég kann ekki nöfn á fleiri bílum). Í gamla daga lék hann rugby í Englandi og kom þá til Íslands í nokkra daga með Gullfossi. Hann þurfti að hitta svo marga ættingja að hann ákvað að flýja land aftur. Ég þori ekki að skrifa að ég skilji hann vel ef eitthvert þeirra myndi nú lesa þetta.

Í rugbyinu fékk hann höfuðhögg og fyrir nokkrum árum blæddi inn á heilann. Hann er samt í sæmilegu formi. Hann á bara í erfiðleikum með tölur. Hann veit ekki muninn á 30 röndum eða 30 þúsund (Rand er myntin sem notuð er í Suður-Afríku). Hann mundi ekki hvaða ár hann kom til Íslands (líklega 1955-6) og gat ekki svarað því hvað hann ætti mörg barnabörn (5). Samt lék hann við hvern sinn fingur.

Karen var búin að eignast litla stelpu síðan hún var hjá okkur. Cliff, pabba hennar, fannst það merkilegt en ekki miklu síðra að þau höfðu fundið 23 karata demant í vikunni á undan. Ég veit ekkert um demanta en þetta hafði greinilega bjargað fjárhagnum eftir að hafa ekkert fundið allan veturinn.

Maður Karenar (sá sem fann demantinn) vissi ekkert hvaða fólk þetta var en þakkaði mér kærlega fyrir síðast. Kurteis og vingjarnlegur maður (ég hafði aldrei hitt hann áður).

Þetta var allt önnur Afríka en ég hafði kynnst í Namibíu. Stefán sagði okkur að Namibía væri Afríka fyrir byrjendur. Höfðaborg er frábærlega skemmtilegur staður og þetta var ógleymanlegur dagur og mikið ævintýri..

Ég var samt kominn hálfa leiðina út úr Afríku.

Benedikt Jóhannesson