Ég sá að Halldór Ásgrímsson ætlar að bæta leiðirnar á Esjuna. Halldóri finnst gaman að ganga á fjöll og vill að ríkið styðji það áhugamál hans. Ég hef líka gaman af því þegar ríkið gerir það sem kemur sér vel fyrir mig.

Oft á maður auðvelt með því að átta sig á því hvers vegna áhugamálum stjórnmálamanna er komið í blöðin. Ef þeir gera eitthvað óvenjulegt þá er það sett í blöðin. Það kom í blöðunum þegar Halldór gekk á Hvannadalshnjúk. Fyrirsögnin Halldór á toppnum kitlar að sjálfsögðu stjórnmálaforingja. Ólafur Ragnar tók ljósmyndara með sér í útreiðartúr með Dorrit. Það átti að afsanna þá kenningu The Times að hann væri bóndi. Það tókst því að Ólafur datt af baki og handleggsbrotnaði. DV stóðst freistinguna að skrifa Ólafur af baki dottinn.

Svo velta menn því fyrir sér hvort það sé verkefni við hæfi forsætisráðherra að láta leggja veg á fjallstinda. Mér finnst sjálfum að forsætisráðherrum sé ekkert mannlegt óviðkomandi, a.m.k ekki ef þeir vilja bæta hag borgaranna, þótt í smáu sé. Erfitt verður nú samt að reikna út jákvæða arðsemi slíkra framkvæmda. Samt ekki ómögulegt ef tekin er inn aukin ánægja borgaranna og minnkuð slysahætta. Mér fyndist samt best ef einkaaðilar legðu svona málum lið. Fyrir nokkrum árum tók hinn ágæti Sparisjóður Reykjavíkur og nágrennis sig til og greiddi fyrir bætur á stígum í Esjunni. Mér fannst það góð auglýsing fyrir sparisjóðinn. Sá böggul fylgir að vísu skammrifi að núna þegar stígnum hefur hrakað er auglýsingin ekki eins góð. Á leiðinni upp hugsar maður: Hvenær lagar sparisjóðurinn aftur stíginn? Samgöngubætur í fjöllum eru nefnilega eins og aðrar vegabætur. Menn eru aldrei búnir að leggja veg. Þeim þarf alltaf að halda við.

Auðvitað má velta því fyrir sér hversu margir átti sig á því þegar einkafyrirtæki tekur sér fyrir hendur slíkt verkefni. Sumir segja að það sé alls ekki fyrirtækjanna heldur þá einstaklinganna sjálfra að borga. Í fyrirtækjum er nefnilega verið að borga peninga annarra. Það er rétt, en samt getur auglýsingin af því að styrkja stígagerðina, greiða fyrir menningarviðburðinn eða styrkja einstaklinginn til afreka verið meira virði en það sem menn láta af hendi rakna. Einstaklingar geta hins vegar gert það sem þeim sýnist við peninga sína og því væri best að þeir borguðu fyrir gæluverkefni sem ekki eru arðbær. Stundum getur arðurinn þó verið óbeinn. Ef ferðamannastaðir eru aðgengilegir koma kannski fleiri til Íslands, þó að fæstir ferðamennirnir klífi fjöll.

Stundum verður það smáa stórt. Mér finnst Reykjavík betri borg vegna þess að Davíð Oddsson lét merkja allar götur vel. Það var arðbært að því leyti að maður eyðir ekki jafnlöngum tíma í að leita að götum og áður.

Svo er það okkur sjálfum góður arður að klífa fjöll og ganga dali. Útivist eflir þrótt og léttir lund. Þess vegna er ég bara nokkuð ánægður með Halldór.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar