Páskarnir eru tími málsháttanna. Nói hefur staðið sig vel þessa páska. Engir tveir sem ég þekki hafa fengið sama málshátt í þetta sinn. Minn fjallaði um hamingjuna, en hann var horfinn þegar ég ætlaði að vitja hans og afgangsins af páskaegginu (sem var líka horfið). Ekki veit ég hvað hefur orðið um hann, en við Vigdís erum tvö ein heima.

Af tilviljun datt ég inn í skemmtilega grein sem Sigurður vinur minn Grétarsson skrifaði í eitthvert kirkjurit. Greinin er reyndar svolítið flókin, hún byrjar á minningum Sigurðar um Lúter og trúarfræðslu fram eftir árum og svo kemur langur fræðslukafli um sálfræði og svo er aðeins vikið aftur að Lúter í lokin. Sigurður segist hafa haldið að Lúter væri leiðindaseggur sem hefði náð vinsældum vegna þess að það passaði kónginum vel að eignast kirkjueignirnar.

Ekki hafði ég þá mynd af Marteini heitnum. Mér fannst eins og þetta væri lífsglaður munkur sem hefði gefist upp á eymdarlíferninu og gifst nunnu. Áður en það varð negldi hann athugasemdir við aflátsbréfin og fleira upp á kirkjuhurðina í Wittenberg. Milli þess sem hann orti sálma og þýddi biblíuna á þýsku át hann og drakk. Lúter var í minningunni skemmtilegur gaur, öfugt við páfana sem voru gerspilltir.

Sjálfstæðismenn þyrftu sannarlega á aflátsbréfi að halda þessa dagana. Mér er það hulin ráðgáta hvernig þeim datt í hug að taka við peningum frá FL Group eftir allt sem á hafði dunið. Þegar fréttin var lesin heyrði ég ekki byrjunina og var viss um að það væri Samfylkingin sem hefði þegið þessa heimskulegu gjöf. Ekki veit ég hvernig fréttin barst til fjölmiðla en það hlakkar örugglega í Jóni Ásgeiri. Það var sælla að gefa en þiggja.

Gunnar Helgi Kristinsson hefur greinilega ákveðið að koma fram í fræðimannsgærunni sem samfylkingarmaður. Ríkisútvarpið er eins konar prívatáróðursmaskína fyrir hann, þar sem hann varpar fram sleggjudómum af miklum móð.

Engum finnst skrítið að Dagur Eggertsson snúi nú sögunni á haus. Hann snýr öllu öfugt. Á sínum tíma var hann sannfærður um að í samruna REI og Geysi Green væru mikil verðmæti og að fullkomlega galið væri að selja REI á þeim tíma. Ekki vegna þess að við það færi þekking frá Orkuveitunni til einkaaðila heldur vegna þess að verðmætið yrði miklu meira síðar.

Hafi FL Group ætlað að kaupa sér velvild sjálfstæðismanna hefur það gersamlega mistekist. Fyrir utan Vilhjálm Þ. studdi enginn borgarfulltrúi flokksins samninginn við REI. Ólíkt Birni Inga framsóknarmanni og Degi og félögum hans í Samfylkingunni sem studdu málið. Svandís Svavarsdóttir sat hjá við afgreiðslu samrunans.

Mútutal Gunnars samfylkingarfræðimanns er því úr lausu lofti gripið hvað varðar Sjálfstæðisflokkinn. Hins vegar mætti kanna hvers vegna Samfylkingin vildi samrunann. Mér dettur ekki í hug að hún hafi verið keypt til þess þó að hún hafi fengið 11 milljónir frá Baugi og tengdum fyrirtækjum árið 2006. Þar ríkti einfaldlega gagnkvæmur skilningur á milli. Ingibjörg Sólrún spurði í Borgarnesræðunni frægu: „Sama má segja um Baug, Norðurljós og Kaupþing. Byggist gagnrýni og eftir atvikum rannsókn á þessum fyrirtækjum á málefnalegum og faglegum forsendum eða flokkspólitískum?“ Vegna þess að Davíð Oddsson hafði leyft sér að gagnrýna þessi fyrirtæki ákvað verðandi formaður Samfylkingarinnar að verða sérstakur verndari þeirra.

Það kom berlega í ljós í fjölmiðlafrumvarpsumræðunni ári síðar þegar Samfylkingin og Ólafur Ragnar afhentu auðmönnum stjórn allra fjölmiðla landsins á silfurfati. Þetta er ein meginskýringin á því hve langt auðmennirnir gátu gengið, gagnrýnislaust af þeim sem hefðu átt að gæta sannleikans.

Ekki að mér detti í hug að verja þá sem tóku við þessum peningum frá tveimur auðhringum. Ég skil ekki hvernig Geir Haarde gat sýnt af sér slíkan dómgreindarbrest. Geir er heiðarlegur maður en þarna brást hann. Rétt eins og páfarnir fóru út af sporinu í gamla daga.

Hverf ég þá aftur að Lúter og trúarupplifunum Sigurðar Grétarssonar. Hann segir frá því að fermingarundirbúningur hans hafi falist í því að horfa á Gög og Gokke. Hann var hjá Sigurði Hauki sem varaði við reykingum með sígarettuna í hendinni. Ég var hins vegar hjá séra Grími Grímssyni, sem ég man ekki hvort reykti. Hann varaði okkur að minnsta kosti ekki við reykingum, en fékk sér stundum í staupinu án þess að vara við hættum Bakkusar. Hann lét okkur kaupa fermingarkver sem hét Vegurinn. Það var leiðinleg bók í endurminningunni. Einhver hafði farið í Eymundsson og mundi ekki vel hvað bókin hét og bað um Götuna. Það var bók um vændiskonur og vandræðalýð. Öruggleg miklu skemmtilegri bók en Vegurinn.

Ég var mörg ár í KFUM og mætti vel. Svo fór ég líka í Vatnaskóg nokkur sumur. Það var gaman, en ég varð ekki fyrir sérstakri trúarlegri upplifun. Við gengum í Saurbæjarkirkju. Það voru nokkrir kílómetrar. Annars fórum við í kapellu í Lindarrjóðri.

Einhverju sinni tók ég Sigga bróður með mér á KFUM fund fyrir orð mömmu. Siggi var miklu yngri en ég, líklega rétt um hálfdrættingur á við mig í aldri þegar hann sat við hlið mér og einn foringinn spurði: „Hefur ykkur ekki dreymt um að þjóna guði?“ Við sem vorum hagvanir vissum að svona spurningar voru mælskubragð sem auðvitað átti alls ekki að svara. Siggi vissi þetta hins vegar alls ekki og svaraði af barnslegri einlægni: „Ne-ei.“ Ég varð kafrjóður og skammaðist mín ofan í tær fyrir þennan vitlausa bróður sem ég aftók með öllu að taka nokkru sinni aftur á trúarsamkomur.

Mér fannst samt gott að KFUM menn voru engir ofsatrúarmenn. Ég bar mikla virðingu fyrir foringjunum í flokkunum og hlustaði vel á þá, þó að ég muni lítið eftir trúarsetningum þeirra núna. Í minningunni voru þetta fínir náungar. Seinna hitti ég Friðbjörn endurskoðanda hjá Heklu sem var einn foringjanna í gamla daga. Hann var enn þægilegur maður og við töluðum aldrei um guð.

Þegar ég var í menntaskóla sagði ég mig úr þjóðkirkjunni. Ég var á móti mörgu þá. Mér datt í hug að ganga í hana aftur þegar lætin voru í kringum Ólaf biskup Skúlason. Fannst samt vissara að gera það ekki til þess að lenda ekki í sóknarnefndinni. Nú er hins vegar svo komið að ég fer í kirkju miklu oftar en fólk flest og þvæ upp bolla eftir safnaðarkaffi því að Vigdís er nefnilega gjaldkeri sóknarnefndar. Svona eru götur guðs órannsakanlegar.

Benedikt Jóhannesson

Heimasíða mín

PS:

Svo sagði Össur líka 24.11. 2007:

Eftir hörð átök um REI, þar sem súru sexmenningarnir í borgarstjórnarflokki íhaldsins réðust af kjafti og klóm gegn samruna REI við Geysi Green hafa talsmenn flokksins gjörsnúist í málinu.
 
Júlíus Vífill var í fréttum, og ég heyrði ekki betur en hann hefði nú tekið upp afstöðu iðnaðarráðherra, sem sjálfur óttaðist að hann væri orðinn einn eftir í útrásinni.
 
Aldreilis ekki. Júlíus Vífill, og þarmeð íhaldið, vill nú að REI starfi með öðrum félögum, og jafnvel sameinist þeim og vinni saman að tilteknum verkefnum.
 
Því miður er þetta líklega of seint. Harðvítugustu innanflokksátök seinni ára í Sjálfstæðisflokknum hafa því miður nánast ónýtt vörumerkið REI hvað útrás varðar, og stórskaðað viðskiptavild Orkuveitunnar. Skemmdarverk þeirra má líklega meta á milljarðatugi ef miðað er við þá framvindu sem var í kortunum.
 
Svæðin, sem ég hafði milligöngu um á Indónesíu og Filippseyju að gengu til REI voru hvort um sig kringum 60 milljarða dollara virði. Þannig seldust svipuð svæði á frjálsum markaði í sömu viku. Nú renna þau líklega - og eðlilega í stöðunni - til Geysis Green. Einungis það má meta á 6-7 milljarða verðmætatap, sem einungis varð vegna klúðurs sexmenninganna.
 
Þau gerðu sér leik að því að ganga með sleggju á REI í ofstopa sínum í aðförinni að Vilhjálmi Vilhjálmssyni borgarstjóra. Ég hika ekki við að meta kostnaðinn af skemmdum þeirra á REI á tugi milljarða. Þá er ótalinn skaðinn sem hlýst af missi lykilmanna en flótti þeirra virðist brostinn á, og láir þeim enginn.
 
Sárast finnst mér að sjá hvernig búið er að særa stolt starfsmanna Orkuveitunnar, sem á undraskömmum tíma byggðu upp glæsilegasta og framsæknasta orkufyrirtæki í heiminum, og hafa mátt þola pústra og orðahnippingar af hálfu kjörinna borgarfulltrúa Sjálfstæðisflokksins.
 
Menn skulu ekki fara neitt í grafgötur með það, að valdarán sexmenninganna í borgarstjórnarflokki íhaldsins, sem framið var til að svala særðum metnaði, hefur haft ótrúleg verðmæti af Reykvíkingum, og laskað Orkuveituna og starfsmenn þess gríðarlega.
 
Svo endar þessi farsi á því að Júlíus Fífill snýr gjörsamlega við blaðinu fyrir þeirra hönd, og vill nú sameiningu REI við önnur útrásarfyrirtæki, samstarf um verkefni, og sértæka sameiningu um einstakar virkjanir.
 
Er þetta lið með réttu ráði?