Nefið á mér er eldrautt núna og það er best að játa það strax. Það er vegna drykkju. Samt ekki eins og menn gætu haldið. Ég fór í síðustu viku til útlanda í nostalgíuferð til Þýskalands og Lúxemborgar. Eiginlega var ég gestur í nostalgíunni þó að ég eigi reyndar sjálfur ágætar minningar frá þessum löndum. Í Lúxemborg var nefnilega upphafspunktur að brúðkaupsferðinni minni árið 1977. Það sem er einstakt við hana (annað en að þetta er eina brúðkaupsferðin mín) er að þegar við Vigdís fórum í hana vorum við ekki gift. Okkur fannst það öruggara að ljúka henni af.

Núna flugum við til Frankfurt. Í flugvélinni var hópur á vegum Bændaferða. Það er notalegt að ferðast með slíkum hópi vegna þess að ferðalangar eru svo bændaferðalegir. Í fyrstu ferð sem ég var samferða bændum gekk einn þeirra um flugvélina og kom með athugasemdir um það sem fyrir augu bar: „Sérðu Guðríður, það eru sérstakir skápar ofan við sætin fyrir pinkla.“ „Maður getur hallað sætunum aftur.“ „Það er ekki hægt að opna gluggana.“

Nú eru bændur veraldarvanir og gengu öruggum skrefum að færibandinu og sóttu töskur sínar og gengu svo út í einfaldri röð. Hefði einhverjum dottið í hug að svindla sér inn í röðina hefði sá hinn sami verið auðþekkjanlegur, ekki bara vegna þess að hann hefði ekki haft hraustlegt bændaútlit heldur líka vegna þess að allir í röðinni höfðu nafnspjald.

Ég var í sex manna hópi og við höfðum engin nafnspjöld þannig að ég er ekki alveg klár á því hvað hinir hétu. Nema Vigdís, ég var klár á henni. En það virtist öllum vera alveg sama. Ég ávarpaði þau með því að segja skál og brosa. Þá brostu allir á móti og skáluðu.

Ekki svo að skilja að þetta hafi verið nein óregluferð. Síður en svo. Þvert á móti var þetta mikil menningarreisa. Við vorum meira að segja með konu sem var leiðsögumaður. Hún var reyndar inni í tæki sem fest var á framrúðuna og var heldur lengi að komast í gang. Í upphafi vildi hún helst ekki fara af flugstöðinni og beindi okkur í hring. Á þriðja hring fannst okkur umhverfið kunnuglegt og hófum samningaviðræður við Helgu, en það hét leiðsögukonan, um að gaman væri að sjá stærri hluta Þýskalands. Hún reyndist meðfærileg og við komumst áleiðis til Trier. Þangað var ferðinni heitið þennan dag.

Ekki get ég sagt að Trier hafi kallað fram flóð endurminninga. Hef ég þó verið þar áður, síðast árið 1988 í viðskiptaferð. Þá keypti ég (eða Vigdís væntanlega) kerru fyrir nýlegan son okkar. Viðskiptin gengu vel en borgin festist ekki í minni. Að kaupa kerru er næstum eins og segjast hafa komið til lands ef maður lendir á flugvelli. Hálfgert svindl.

Í þetta sinn var menningin í fyrirrúmi. Við fórum í ráðhúskjallarann, Rathauskeller, sem er snyrtilegt veitingahús sem selur þýska rétti og rússneska. Rathauskeller býður ekki upp á árgangsvín, en ég er ekki frá því að hreindýrasteikin sem ég fékk hafi verið árgangskjöt. Að minnsta kosti hafði hún dvalið langdvölum á pönnunni og langt síðan hún var fersk. Þetta vakti upp hugsanir um hve erfið stríðsárin hefðu verið Þjóðverjum en þá höfðu þeir ekkert annað að eta en vel steikta skósóla. (Athugið að hér nota ég sögnina að eta, sem á þýsku er essen, en ekki hið grófa form éta, sem er fressen á menningartungunni). Innskot af þessu tagi eru til þess að sýna að ég sé lærður maður, ekki aðeins með stúdentspróf í þýsku heldur líka með háskólapróf í Kafka, Brecht og Borchert. Ég gæti vitnað í þá alla fram og tilbaka. En hvers vegna kasta perlum? Veit lesandinn hver Borchert var?

Daginn eftir skoðuðum við Porta Nigra, gamla borgarhliðið. Einhver spurði hvað það væri gamalt og ég sagðist nánast geta fullyrt að það hefði verið á sama stað þegar ég var síðast í Trier. En það er farið að laskast og mér finnst kominn tími á að borgaryfirvöld ákveði sig hvort þau fara í gagngerar viðgerðir eða rífi draslið.

Til Lúxemborgar komum við skömmu eftir hádegi. Helga vildi ekki að við færum á hótelið en beindi okkur á lestarstöðina. Ég var alveg sáttur við það því að hún er einn af fáum stöðum í borginni sem ég á minningar frá. Þaðan lögðum við Vigdís nefnilega upp í ferðina um árið. Við keyptum miða sem gilti á allar lestir í Evrópu, Interrail-passann. Hann kostaði 200 dali á mann. Auk þess sem við þurftum að borga ferðirnar innan Lúxemborgar. Passinn gilti nefnilega ekki í því landi sem maður keypti hann í. Axel vinur okkar sagði að við værum heppin að byrja í svona litlu landi.

Hvernig stóð á því að við giftum okkur einmitt þetta sumar? Hvaða rómantíski impúls varð til þess? Það væri gaman að geta sagt frá því hvenær ég bað Vigdísar, en það get ég ekki því að í raun var þetta ekki þannig að ég félli á kné og bæði um hönd hennar. Við bara ákváðum þetta sameiginlega. Ég man hins vegar hvenær það var. Nýjársnóttina 1977. Við vorum í Rochester New York, heimabæ Kodak-verksmiðjanna. Atburðurinn er samt ekki festur á filmu heldur bara í hugskot mitt.

Í síðustu viku fórum við hins vegar á Hótel Ítalíu, gamla flugfreyjuhótelið hjá Loftleiðum. Mér skildist að allt samferðafólk okkar tengdist flugi með einum eða öðrum hætti. Þegar við komum inn tók dökkhærð, myndarleg kona á móti okkur. Ég sá hins vegar strax vonbrigðin í augum flugfreyjanna sem voru í hópnum. „Er Mario hættur?“ spurðu þær brostinni röddu. Mario var nefnilega svo myndarlegur ungur maður sem alltaf hafði verið í afgreiðslunni á áttunda áratugnum. Konan var greinilega vön svona spurningum, rétti þeim tissjú þannig að þær gætu þerrað tárin og fullvissaði þær um að Mario hefði bara lagt sig í hádeginu. Þegar þær héldu áfram að spyrja um hina og þessa Ítali sá ég að ferðafélögum þeirra stóð ekki á sama. Eftir stundarfjórðung spurðu þær: „Hvað um Enrico?“ og þá brast þolinmæðin hjá karlpeningnum.

„Hver er þessi andskotans Enrico?“ Það lá í loftinu að til slagsmála gæti komið, þegar Enrico sýndi sitt fagra trýni. Ég hafði auðvitað engar áhyggjur enda af ítölsku eðalkyni, en hinir voru skiljanlega órólegir. Ég sá að konan í afgreiðslunni hreifst mjög af mér. Hún bað meira að segja um vegabréfið mitt, örugglega til þess að geta ljósritað myndina af mér. En samferðakonan svaraði strax: „Þú þarft ekkert að hafa áhyggjur af honum, elskan mín. Hann er í hinu liðinu.“

Ég áttaði mig ekki vel á hvaða lið hún var að tala um. Eftir því sem ég best veit er AC Milan aðalliðið á Ítalíu, þannig að ekki var hann í því. Um kvöldið virti ég Enrico vel fyrir mér þar sem hann smeygði sér mjúklega milli borða. og sá að hann var í fallegri silkiskyrtu og þröngum buxum. Ég er ekki klár á hvað búningur það var. Enrico er bróðir Marios. Sumir kannast við þá undir nafninu Mario bros.

Um kvöldið ræddum við um þá félagana. Önnur freyjan sagði: „Hann var orðinn svo gamall og sköllóttur að ég er ekki viss um að hann hafi þekkt mig.“ Rétt í því kom virðulegur maður, grannur en teinréttur, fallega klæddur í jakkaföt sem hefðu hæft hvaða meðlimi Gotti fjölskyldunnar sem vera skal. Dauf óp heyrðust frá kvenpeningnum. „Guð minn góður, þetta er Leó.“ Leó gekk að borðinu okkar og faðmaði konurnar að sér. Hann var augljóslega glaður að sjá þær aftur enda fallegar konur. Önnur hafði síðast verið hjá honum árið 1973 og hann spurði klökkur: „Hvar hefurðu verið öll þessi ár?“ Hún reyndi að gera honum skiljanlegt með höfuðhreyfingum að eiginmaðurinn sæti við borðið, en Leó hélt að hún væri að bjóða sér í einhvers konar vangadans og sagði: „Nú get ég ekki dansað lengur, hnén eru farin að gefa sig.“

Mér fannst þessi faðmlög fullinnileg, en var svo heppinn að Vigdís sat innan við mig við borðið. Þegar Leó kom til mín stökk ég á fætur, opnaði faðminn og greip utan um hann. „Leó, Leó, Leó. Loksins hittumst við aftur. Manstu ekki eftir mér?“ Leó ýtti mér vinsamlega frá, leit á mig og sagði: „Nei er þetta virkilega ... “ og ég svaraði hiklaust: „Þú átt kollgátuna. Hér er ég kominn. The old bank manager.“ Við féllumst aftur í faðma. (Til skýringar er rétt að geta þess að flugstjórar þeir sem bönkuðu á dyr hjá flugfreyjum á síðkvöldum voru kallaðir „bankastjórar.“) Í þessu seinna faðmlagi hvíslaði ég að Leó: „Þú verður að hitta konuna mína. Hún er hjúkrunarkona, nýkomin af farsóttasvæðinu í Mexíkó.“ Þegar hann náði loks að losa sig úr faðmlaginu tók hann skref afturábak, leit með snöggu brosi til Vigdísar og sagði: „Enchanté.“ Ferðafélagarnir undruðust skyndilega brottför gamla hóteleigandans, en þegar hann sendi okkur gin og tónik á línuna hættu þeir að hugsa um þetta.

En áður en það verður of seint, hvernig varð nefið á mér svona rautt? Það gerðist svona: Daginn eftir gengum við yfir í franska hverfið sem er hinum megin við brúna. Brúin er reyndar ein af mörgum sem liggur yfir feiknastórt gil sem skiptir borginni í tvennt. Hvernig sem það atvikaðist dró aðdráttaraflið okkur á endanum ofan í gilið. Þá kvörtuðu ferðafélagarnir undan þorsta og við fórum inn á skoska krá sem var þarna við læk. Þar sátum við úti í sólinni. Hinir voru vandlega geymdir undir sólhlífum og derhúfum, en ég var svo óheppilega staðsettur að sólin skein beint á ásjónu mína. Þeir sem þekkja mig vel vita að ég hef reisulegt nef af náttúrunnar hendi. Þegar sér til sólar virðist það hins vegar öðlast eigin líf og teygir sig í átt að sólargeislunum, rétt eins og trjágrein í leit að birtu. Ekki þarf að orðlengja um það frekar að félagarnir vildu sitja lengi á þessari fínu menningarmiðstöð þar til bjórbirgðirnar þraut, seint um daginn.

Eitt man ég frá þessum degi, annað en sólina. Einhver segir: „Er þetta lag með Rolling Stones?“ en í bakgrunni var stöðugur tónlistarstraumur. Ég lagði aðeins við hlustir og sagði að bragði: „Já þetta er lagið hennar Vigdísar. My brown eyed girl. Ég vakti almenna hrifningu fyrir þekkingu á poppfræðunum, en tel þó rétt að upplýsa hvernig þetta lag festist mér í minni. Snemma í tilhugalífi okkar Vigdísar varð mér það á að raula öðru hvoru gamla Hljóma-slagarann Bláu augun þin. Vigdísi var lítið um þetta, hélt kannski að ég væri að kveða til einhverrar annarrar þannig að til þess að forðast vandræði skipti ég yfir í Æsandi fögur. Þegar ég heyrði hins vegar Jagger syngja um brúneygðu stúlkuna sína hugsaði ég með mér að hér væri einmitt komið lagið fyrir mig og Vigdísi.

Daginn eftir kvöddum við Hótel Ítalíu. Ítalía er tveggja stjörnu hótel og ég sá einmitt þessar tvær stjörnur í augum flugfreyjanna þegar þær kvöddu gömlu vini sína með trega.

Benedikt Jóhannesson

PS. Brúðkaupsferðin varð ekki til einskis því að nokkrum vikum eftir að við komum heim giftum við okkur. Og í dag, 16. júní, eru einmitt brúðkaupsdagurinn okkar. Við höfum ekki breyst frekar en strákarnir á Ítalíu. Vigdís enn með falleg brún augu og ég með glæsilegt rautt nef.

Athugið að myndin með greininni er ekki í tilefni þess að við höfum verið gift í sjötíu ár.

Ef svo ólíklega vill til að einhver lesenda viti það ekki, er rétt að taka fram að fyrirsögnin er úr vinsælu Bítlalagi sem einnig var gefið út á ensku undir heitinu I want to hold your hand.

PPS. Nokkru eftir að pistillinn birtist kom eftirfarandi lesendabréf:

Góðan dag.

Ég rakst á heldur meinlega villu í texta hjá ykkur, veit ekki hvort að viðtakanda þessa bréfs sé hjartanlega sama eða ekki en ef svo er, væri mér sjálfum hjartanlega sama um það.

Lagið Brown Eyed Girl er hreint ekki með Rolling Stones og alls ekki Mick Jagger að syngja. Þetta er Van Morrison, þeir hljóma svipað við fyrstu hlustun, eða í leikmannseyrum, en jaðrar við helgispjöll í einhverjum hópum, að þekkja þá ekki í sundur.

Bestu kveðjur,
Gústaf Hannibal

Þetta er auðvitað skelfileg villa, en um þetta skjátlaðist Google líke, þó að hann viti sumt. Nú er þetta sem sé leiðrétt.

Heimasíðan: www.heimur.is/benedikt