Ég hef hugsað margt undanfarna viku. Það er ágætt. Ef maður hugsar alltaf það sama er hætt við að manni fari lítið fram. Vikan byrjaði á bömmer. Ég sat við tölvuna og horfði á stóra grenitréð hinum megin við götuna. Vindurinn tók svo harkalega í það að það sveigðist næstum í rétt horn. Eitthvað fauk yfir húsin. Kannski þakplata. Þegar ég fór niður til þess að segja Vigdísi tíðindin fannst henni lítið til koma.

„Það brotnaði tré í garðinum okkar.“

Ég gerði strax ráð fyrir því að þetta væri mjóslegið tré framan við húsið. Ef það stæði við eitthvert annað hús hefði maður kallað það hríslu. En það stóð af sér veðrið.

Brotna tréð var aftan við húsið. Fimmtíu ára gamalt tré, fimm metra hátt og álíka breitt. Eða segir maður vítt? Þetta er tréð sem fuglarnir sátu í þegar þeir voru að melta brauðið og kornið sem Vigdís gefur þeim. Brotið alveg niður við mold, stofninn farinn í tvennt.

Þegar ég var að skýra frá þessu harmsefni fyrir einhverjum spurði hann mig náttúrlega hvernig tré þetta hefði verið.

Mér vafðist tunga um tönn. Trjátegundir eru mér álíka framandi og fuglar. Gat þó sagt það eitt að þetta hefði verið tré en ekki runni. Lengra nær jurtafræði mín ekki.

Þegar ég kom heim spurði ég svo Vigdísi hvernig tré þetta hefði verið þannig að ég gæti svarað því næst.

„Þetta er heggur. Hann er eiginlega ekki tré heldur runni.“

Ég ætla að fara í mál við Langholtsskólann vegna fáfræði á þessu sviði.

---

Af tilviljun fór ég í gær yfir gamalt viðtal við mig í DV frá október 2003. Þar kom eftirfarandi kafli:

Nærsýni dómarinn

Blaðamaður: Víkjum nú frá hlutabréfakaupum undanfarna daga. Þú hefur um árabil skrifað um siðferði í viðskipt-um. Þegar talað er um leikreglur við- skiptalífsins þá hefur stundum verið sagt að menn héldu leiknum áfram þangað til dómarinn flautaði þótt þeir væru komnir út fyrir þau mörk sem siðleg geta talist. Hefur þú orðið vitni að slíkri hegðun?

Benedikt: „Stundum finnst manni að dómarinn sé uppi í stúku að kaupa sér pylsu meðan á leiknum stendur. Hann er oft afskaplega seinn til og virðist vera býsna nærsýnn. Þær stofnanir sem eiga að líta eftir við- skiptalífinu en oft og tíðum alls ekki vakandi og mér hefur fundist að við þessir sem viljum gjarnan fylgja reglunum værum ellefu á vellinum með venjulegan fótbolta en þeir sem ekki vilja fylgja reglum væru 15 í liði og með rugbybolta og spiluðu eftir allt öðrum reglum. Það er áberandi í viðskiptalífinu að sumir virðast ekki hafa í sér það siðferðilega mat sem stoppar flesta áður en þeir lenda inni á gráu svæði. Menn vilja fara inn á gráa svæðið og helst út að ystu mörkum. Ég hef séð allmörg dæmi um það án þess að ég vilji telja þau upp núna.“

---

Fyrir Icesave-kosningarnar kepptust nei-menn við að segja að ekkert myndi gerast þó að við segðum nei. Engir myndu vera vondir við okkur. Ef nú fer svo að allir verða vondir við okkur munu nei-menn segja: „Alveg eins og við sögðum!“

Í Wall Street Journal var talað um að Íslendingar myndu ef til vill sjá eftir þessum kosningum:

The rejection in 2010 of the punitive initial deal, which rightly generated much anger in Iceland, was clearly valuable. The interest rate on the debt was cut to an average 3.2% from more than 5%, and payment terms were relaxed, vastly reducing the cost to Iceland. But better terms seem unlikely this time; instead, Iceland may be stuck in limbo. It may be unable to sell bonds internationally and will have to keep capital controls in place.

Írar fá svonefndan Moody’s blús þessa dagana vegna þess að matsfyrirtækið lækkaði á föstudaginn lánshæfismat þeirra niður í sömu einkunn og Ísland er með núna. Einu þrepi ofan við ruslflokk.

---

Ég var í sjoppunni við Ingólfstorg (sem stundum er nefnt Hallærisplanið) um daginn og ákvað að kaupa mér pepsí max.

Afgreiðslumaðurinn horfði á mig og spurði: „Hvort viltu fá hana í plasti eða dós?“

Af hverju spurði hann að þessu? Mér hafði aldrei dottið í hug að kaupa pepsí í dós. En ég kaupi nánast aldrei pepsí. Er það kannski hallærislegt að kaupa pepsí í plastflösku? Myndi maðurinn alltaf horfa á mig héðan í frá og hugsa með sér: „Þetta er plastflöskugaurinn“. Ef ég veldi dós liti hann kannski á mig sem kúl gæja og kinkaði kolli í hvert skipti sem ég kæmi inn í búðina. „Þarna kemur maður sem veit að hann vill sitt dósa-pepsí“.

Ég fer reyndar afar sjaldan í þessa búð og hafði aldrei séð manninn áður. Það var nánast ekkert sem gat bjargað mér annað en ganga út. Kannski ætti ég að kýla gaurinn áður þannig að spyrði mig ekki oftar svona spurninga.

Svo ákvað ég að fá mér upprúllaða pönnuköku, en þetta er eina sjoppan í Reykjavík sem selur pönnukökur. Í sömu andrá mundi ég að í gamla daga seldi hún líka pulsur með rauðkáli.

Ég róaðist. Þurfti ég að hafa áhyggjur af því hvað maður sem seldi pulsu með rauðkáli héldi um mína pepsí siði?

---

Í gærmorgun hugsaði ég með mér að Morgunblaðið væri orðið ógeðslegt blað. Subbuskrifin tækju öllu fram í íslenskri blaðamennsku undanfarin ár.

Svo hugsaði ég með mér að þetta væri ekki rétt hjá mér. Blaðið væri lélegt nútímablað vegna þess að það blandar saman fréttum og skoðunum. Samt væri það of langt gengið að segja að það væri ógeðslegt.

Svo sá ég „skopmynd“ af Siv Friðleifsdóttur. Ég velti því fyrir mér, hvers vegna vill heiðarleg kona eins og Guðbjörg Matthíasdóttir gefa út svona ógeðslegt blað?

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt