Stjórnmálaumræðan þessa dagana hefur verið farsakennd. Líklegast ekki viljandi en þannig er hún.

Steingrímur Sigfússon vill einhverskonar bandalag stjórnarandstöðunnar. Ekki kosningabandalag en „skýran valkost“. Kosturinn er ekki skýrari en svo að enginn skilur hvað hann meinar. Ingibjörg Sólrún brást ekki fremur en fyrri daginn og notaði tækifærið til þess að sparka í Steingrím og sagði: „Það er ekkert nýmæli að stjórnarandstöðuflokkarnir vinni saman en það sem er nýtt við þetta hjá Steingrími er að hann talar fyrir einhvers konar kosningabandalagi. Það verður bara að sjá til með það, slíkt bandalag verður að vaxa fram. Þegar Samfylking var stofnuð árið 1999 kaus Steingrímur ekki að vera með heldur stofna sinn eigin flokk. Í því ljósi eru þetta ákveðin sinnaskipti, en það er ekkert endilega slæmt.“

Það er magnað hvað þessi skýrsla Gríms Björnssonar getur þyrlað upp moldviðri. Leyniskýrsla sem er búin að vera á Netinu í meira en þrjú ár og Steingrímur Sigfússon ræddi á Alþingi en áttaði sig ekki á því þá hvað hann var með mikilvægt gagn í höndunum. Enginn undrast þó að Vinstri grænir grípi hvert hálmstrá á móti Kárahnjúkum en það er brjóstumkennanlegt að heyra í Samfylkingunni. Nær allir Samfylkingarmenn greiddu virkjuninni atkvæði en nú hlaupa þeir til og frá eins og hræddir hérar og vita ekki í hvorn fótinn þeir eiga að stíga. Þessi skýrsla eða minnisblað hefur nákvæmlega ekkert gildi fyrir umræðuna núna. Grímur er eflaust góður embættismaður sem setur á blað hugleiðingar um hvað geti farið aflaga og honum er svarað. Helgi Hjörvar heyrir um skýrsluna í stjórn Landsvirkjunar en þegir um hana þunnu hljóði. Hvernig væri að sparka aðeins í Helga, Ingibjörg? Nei, Samfylkingin telur að Valgerður liggi vel við höggi. Davíð á kollgátuna. Þetta er bara vitleysa fólks sem vill hvorki missi atkvæði þeirra sem eru með virkjuninni eða hinna sem eru á móti henni.

Fyrir nokkrum vikum var ekki hægt að kveikja á útvarpinu án þess að heyra í Alþingismönnum sem börðu sér á bjóst og sögðu að nú ætluðu þeir að hafa eftirlit með því að fjárlögum yrði framfylgt. Bergmálið af orðum þeirra er varla þagnað þegar Landspítalinn er farinn hálfan milljarð fram úr áætlun og ráðherra telur sjálfsagt að spítalinn fái hallann bættan. Er ekki rétt að bæta í leiðinni við peningum til þess að setja í kínverskar nálastungulækningar sem ráðherrann vill taka upp? Og hvað með heilun og grasalækningar? Loksins er kominn ráðherra sem hefur víðsýni til þess að mismuna ekki lækningaaðferðum og refsar ekki fyrir umframkeyrslu.

Morgunblaðið er nýtt blað á hverjum degi. Staksteinar hafa verið með besta efni blaðsins (með Ferdinand og skák dagsins). Um daginn voru þeir fluttir af næstöftustu síðu og efnistök breytt fyrstu daga: „Margar goðsagnir hafa orðið til um heimsstyrjöldina síðari. Ein er sú að Vesturlandaþjóðir hafi unnið stríðið. Sú goðsögn er röng. Bækur nýrra kynslóða sagnfræðinga hafa leitt í ljós, svo ekki verður um deilt, að Rauði her Sovétríkjanna veitti þýzka herveldinu þyngstu höggin. Þjóðverjar töpuðu stríðinu við Stalíngrad og í skriðdrekaorrustunni miklu við Kúrsk.“

Þessi skoðun er ekki ný og var trúarsetning kommúnista áratugum saman. Eftir svik Stalíns þegar hann gerði griðasáttmálann við Hitler 1939 var nasistum ekkert að vanbúnaði að hefja stríð við Vesturveldin. Grundvallarmistök Hitlers voru þau að hann var í stríði á mörgum vígstöðvum og dreifði her sínum um fjölmörg lönd. Árið 1943 tapaði þýski herinn fótfestu í Afríku og Vesturveldin réðust inn í suðurhluta Ítalíu. Tap Þjóðverja við Stalíngrad var vissulega mikilvægt vegna þess að Hitler hafði lagt svo mikla áherslu á að borgin mætti alls ekki tapast og óhug sló á Þjóðverja við fregnir um ósigurinn. En það skipti sköpum að Vesturveldin réðust inn í Normandí árið 1944 og eftir það var bara tímaspursmál hvenær Þjóðverjar gæfust upp. Því miður hægðu þau sóknina og biðu eftir Rússum sem fóru hægt yfir og kölluðu þannig áratuga ógæfu yfir álfuna. Sigurinn yfir Japönum var Vesturveldanna einna og Rússar sýndu þar sama heigulsháttinn og fyrr og lýstu yfir stríði þegar ljóst var að Japanir voru búnir að tapa eftir að kjarnorkusprengjan féll á Hiroshima.

Líklega hefur Staksteinahöfundur með þessu ætlað að vera með kaldhæðni en hún er vandmeðfarið listform. Lokin á greininni koma þó upp um hann: „Eini stjórnmálaleiðtoginn, sem fylgdi Churchill eftir í ræðuflutningi sem hafði mótandi áhrif á fólk, var John F. Kennedy: „Ich bin ein Berliner.““

Sem kunnugt er hafa Þjóðverjar áratugum saman hlegið að segulbandsspólum með upptökum af ræðu Kennedys: „Ixh bín ...“ en setningin þýðir „Ég er Berlínarbolla“.

Benedikt Jóhannesson