Þetta var erfið helgi. Hvað á maður að gera þegar sama kvöldið eru tvennir tónleikar? Annars vegar Jethro Tull, goð frá tímum bítlanna, og hins vegar Franz Ferdinand, kannski besta hljómsveit samtímans. Ég lenti í þessu á föstudaginn. Tull hafði ég aldrei séð áður en FF sá ég í Kaplakrika fyrir tveimur árum. Valið var reyndar ekki erfitt. Ég tók framtíðina fram yfir fortíðina, Ferdinand sigraði Tull.

Franz Ferdinand er eflaust ekki mjög vel þekkt meðal lesenda þessara pistla. Líklega er best að lýsa tónlist hennar með því að hún leiki glaðlegt rokk. Lögin byrja mörg á stuttum lýrískum kafla og fara svo yfir í stuð. Þeir minna mig svolítið á Kinks.

Við fórum tveir, mágur minn og ég. Hann hafði aldrei heyrt á þessa hljómsveit minnst. Á miðunum stóð að hljómleikarnir byrjuðu klukkan níu en húsið yrði opnað klukkan átta. Við mættum þrjár mínútur fyrir níu í Nasa við Austurvöll og þá hlykkjaðist biðröð frá innganginum að Thorvaldsensbar og svo út á völlinn alla leið að styttunni af Jóni Sig.

Ekki var annað gera en stilla sér aftast. Félagi minn varð strax mjög óviss þegar hann sá að hann var mun eldri en allir sem fyrir voru í röðinni. „Ertu viss um að við eigum erindi hingað?“ spurði hann. Ég reyndi að róa hann, en af því að ég er ellefu árum eldri en hann verð ég að viðurkenna, að hann var eini maðurinn í röðinni að mér frátöldum, sem ekki hefði getað verið afkomandi minn.

Nokkrum mínútum seinna varð opnað og röðin gekk greiðlega inn. En þar voru engir tónleikar. Bara hús án stóla. Við komum okkur vel fyrir á góðum stað á miðju gólfi. Og biðum.

Og biðum.

Eftir þrjú kortér gáfumst við upp og fórum á barinn. Svo út á gólfið og biðin hélt áfram. Hópur stúlkna fór framhjá okkur og bjóst til að stilla sér upp fyrir framan okkur. Gott að þetta eru stelpur, hugsaði ég, þá sér maður yfir þær. En þær reyndust allar vera um og yfir einn og áttatíu. En þetta voru myndarstelpur svo að útsýnið versnaði svosem ekki.

Klukkan varð tíu.

Um hálf ellefu steig hljómsveitin á sviðið. Það var sæmilegur kliður í salnum við það en ekki beinlínis það sem maður býst við af einni vinsælustu hljómsveit okkar tíma. Þeir voru líka yngri en mig minnti. Og fleiri. Lögin voru heldur ekki kunnugleg. Þetta var alls ekki Franz Ferdinand heldur unglingahljómsveitin Jakobínarína.

Jakobínarína spilar eigin lög og þau eru einföld. Hljómsveitarmeðlimir eru líka bara 17 ára, held ég. Hljómsveitin hefur samt spilað víða um heim. Þeir verða einhvern tíma góðir fyrir fullorðna. En hvort þeir ná mér nokkurn tíma er vafasamt.

Upphituninni lauk og við tók ný bið.

Klukkan hálf tólf gekk FF á sviðið. Ég var ekki ánægður með Nasa, miða.is og umboðsmennina hér á landi. Jethro Tull voru búnir klukkan rúmlega tíu og ég hefði ekkert þurft að velja. Hefði meira að segja líka séð Jakobínarínu.

Stæðilegur maður í leðurjakka hafði tekið sér stöðu við hliðina á okkur. Hann dillaði sér frá fyrsta tóni og það skapaði ákveðna hættu því að það er ekki gaman ef 150 kíló dilla sér of nálægt manni. Við reyndum að færa okkur en hann virtist alltaf færast með.

Lögin voru flest kunnugleg og þau sem eru ný eru lík hinum gömlu. Næsta plata verður ágæt. Þeir spiluðu mjög hátt. Leðurjakkatöffarinn færðist aftar í salinn og virtist á förum. Við önduðum léttar. Fimm mínútum síðar koma hann með nýjan bjór í hendinni og stillti sér upp við hliðina á okkur og sveiflaði sér sem aldrei fyrr.

Annar maður var að senda sms-skeyti. Líklega „Er í vinnunni. Kem heim þegar ég hef lokið verkefninu.“

Það var svakalegur hávaði. Nasa er ekki heppilegur hljómleikasalur. Líklega hefur hljómsveitin viljað hafa klúbbstemningu en gleymt að lækka í hljóðfærunum.

Annars var þetta tíðindalítið. Leðurjakkagaurinn fékk sér fjóra bjóra en rataði alltaf á okkur aftur. Kannski hefði Marlon Brando litið svona út ef leðurjakkinn hefði vaxið með honum.

Tónleikunum lauk klukkan 00.46. Ég var með hellu fyrir eyrum. Þegar við vorum komnir út kallaði mágur minn eitthvað. Ég heyrði ekkert hvað hann sagði. Í þriðju tilraun kom það. „Ég er með hellu fyrir eyrunum“ sagði hann. Þegar við vorum komnir upp á Arnarhól gat ég komið honum í skilning um að það væri ég líka.

Daginn eftir heyrði ég ekkert frameftir degi. Upp úr hádegi var ég kominn með ákveðið tónsvið og um kvöldmat var ég kominn upp í 30% hugsa ég. Það var eins gott því að okkur höfðu áskotnast miðar á sjálfa Jethro Tull. Þeir voru ljúfir og góðir og reyndu ekkert á eyrun. Ian Anderson er svolítið eins og Guðni Ágústsson. Veit ekki hvort hann ætlar að vera trúður eða maður sem maður tekur alvarlega.

Flest lögin voru í hefðbundnum útsetningum en það er talsvert farið af röddinni hjá gamla manninum. Aqualung var reyndar tekið í einhverri kammermúsikútfærslu, líklega vegna þess að Anderson getur flautað þó að hann geti ekki sungið mjög kröftuglega.

Fyrir framan mig sátu tvær konur sem höfðu skellt sér í gömlu Álafosspeysurnar. Þær voru í miklu stuði og tóku myndir í gríð og erg á farsímana sína. Svo skoðuðu þær myndirnar saman. Öðru hvoru gekk viskífleygurinn á milli þeirra.

Vigdís sat aftan við mann sem var svo umfangsmikill að ég óttaðist að hann gæti oltið ofan á hana á hverri stundu. Hún hélt það greinilega líka því að hún skipti um sæti við mig í hléinu.

Í hléinu voru margir sem heilsuðu mér. Gallinn er bara sá að ég er kominn á þann aldur að ef fólk er nógu gamalt til þess að ég þekki það, þá er það orðið svo ellilegt að ég þekki það ekki lengur.

Svona er lífið.

Benedikt Jóhannesson