Nú búast eflaust allir við því að ég skrifi eitthvað um Baugsmálið. Eiginlega nenni ég því ekki. Það eina sem mér datt í hug þegar ég las kærurnar og ég las bæði þær, skýringar Baugsmanna og viðtölin við þá feðga var þetta: Mikið verður það þægilegt ef þeir verða sýknaðir. Þá þarf maður ekki að vera að vesenast með bókhaldsskjöl lengur og getur fengið lán hjá fyrirtækinu hvenær sem manni dettur í hug.

Ég eyddi hins vegar þeim hluta helgarinnar sem ekki fór í á að lesa aukablaðið af Fréttablaðinu vel. Tvisvar fór ég austur fyrir fjall. Það er erfitt að keyra Hellisheiðina eftir að fer að dimma. Það var þoka og rigning, en það stoppaði ekki einhverja vitleysinga í að fara fram úr. Það var bara heppni að þeir lentu ekki framan á okkar bíl.

Í dag sunnudag tók ég þátt í fjöltefli við Friðrik Ólafsson. Ég komst í hóp þeirra sem tefldu við hann út á það að hafa boðið Guðfríði Lilju skáksambandsformanni í fimmtugsafmælið mitt. Kannski ekki, en að minnsta kosti vissi hún að ég fyllti tug í ár, en það var skilyrði fyrir því að tefla við meistarann. Ég hugsaði með mér að það væri engin skömm að tapa fyrir Friðriki og sló strax til  Eiginlega ákvað ég það strax að tapa, þetta var nú í tilefni af afmæli Friðriks og það hefði verið leiðinlegt fyrir hann að tapa svona á afmælinu sínu.

Elsti keppandinn var níræð kona og eina markmið mitt í keppninni var að endast lengur en hún. Ég sagði nú engum frá þessu fyrirfram, en innra með mér hugsaði ég með mér að það yrði erfitt að ganga hnarreistur um göturnar ef Friðrik pakkaði manni í færri leikjum en þeirri níræðu. Svo sá ég að Steingrímur Sigfússon var líka að tefla og auðvitað vildi ég gjarnan ná lengri skák en hann. En ég hafði minni áhyggjur af honum en þeirri gömlu. Enda reyndist það óþarfi.

Friðrik tefldi Sikileyjarvörn, leiðindaafbrigði sem ég kunni ekki. Ég var kominn með tvípeð í innan við tíu leikjum. Ég var með einn áhorfanda sem sagði við mig með reglulegu millibili: „Þú tapaðir þessu í fimmta leik þegar þú vékst riddaranum undan.“ En mér fannst .það nú ekki og tefldi galvaskur til sigurs. Friðrik beitti að vísu lúalegri tækni, fannst mér. Hann samdi fljótlega jafntefli við alla sem hann vissi að voru með eitthvað af skákstigum þannig að hann gat einbeitt sér að mér og þeirri gömlu. Jóhannes eftirherma var við hliðina á mér. Hann ætlaði að herma eftir mínum leikjum en það reyndist erfitt því að ég var með hvítt en hann með svart og svo var hann líka á undan mér í umferðinni og það er ótrúlega erfitt að herma á eftir þeim sem kemur á eftir manni.

Jóhannes þóttist ekki mikill bógur og spurði Friðrik hvernig hann ætti að hrókera langt. Friðrik féll næstum því fyrir þessu og Jóhannes náði hörkubaráttu. Ég sá náttúrlega ekki neina skák nema mína og Jóhannesar á vinstri hönd og Gunnars Guðbjörnssonar tenórs á hægri hönd. Gunnar sagðist hafa það markmið að endast í sex leiki. Ég svaraði honum að sex væri gott markmið.

Friðrik reyndi svolítið að sprikla með því að leika fram f-peðinu sínu, en ég varð fyrri til og sótti fram með mínu. Tíðindamaður minn sagði mér það að almennt hefðu menn verið mjög kurteisir við stórmeistarann og pakkað í vörn. Ég ákvað hins vegar að blása til sóknar, hótaði máti og fórnaði biskupi. Þetta átti bara að vera sýndarfórn, því að ég ætlaði að ná riddara frá honum á móti. Friðrik átti að vísu vörn sem ég sá, en hún hefði leitt til þess að hann yrði mát, sem var vel viðunandi fyrir mig. En stórmeistarinn átti þá millileik, skákaði og valdaði riddarann. Aðstoðarmaður minn horfði á stöðuna, tvö peð fyrir biskup og sagði: „Þú tapaðir þessu í fimmta leik þegar þú vékst riddaranum undan.“

Skákin er ekki búin fyrr en hún er búin og ég þráaðist við. Lagði fyrir Friðrik kænlegar gildrur sem hann hafði ekki vit á að að falla í. Loks skipti hann upp drottningum og eftir voru aðeins örfáir menn. Ég ákvað að sækja fram með kónginn og freista þess að máta. Nú voru eiginlega allir búnir með sínar skákir nema sú gamla og við Jóhannes. Þá sagðist hún vera með höfuðverk og gæti ekki teflt lengur. Ég heyrði ekki betur en að þar hefði Friðrik sloppið með skrekkinn. Ég þráaðist við og vonaði að Friðrik þyrfti að vera kominn annað fyrir ákveðinn tíma og byði mér jafntefli.

Nú vorum við bara eftir að tafli Friðrik og við páfarnir, Jóhannes og Benedikt. Jóhannes dæsti mikið, en með peðsfórn tókst mér að ná riddaranum af Friðriki. Ég var búinn að reikna það út að með því að fara með kónginn upp í borð gæti ég líklega mátað hann með hróknum (og smáheppni). Allt sem ég þurfti var að Friðrik héldi áfram með peðið og vekti upp drottningu. En hann sá það ekki og skipti upp á hrókum. Þvinguð uppskipti. Þá voru bara eftir þrjú peð hjá hvorum og kóngarnir. Skyndilega varð Jóhannes mát og ég var einn eftir. Þá mundi ég eftir því að ég hafði ætlað að leyfa Friðriki að vinna og gaf.

„Þú tapaðir þessu í fimmta leik,“ heyrðist enn einu sinni, en þá kom Guðfríður Lilja og sagði: „Þú varst með svo vænlega stöðu þarna um miðja skák, Óheppni að tapa þessu niður.“ Ég ætla að bjóða henni í sextugsafmælið mitt.

Benedikt Jóhannesson

Fleiri pistlar