Hún var góð fréttin í Mogganum um hve menn hafa setið lengi á þingi. Ég hélt að Halldór Ásgrímsson væri á meðal þeirra sem hefðu verið þar þaulsetnastir. Það kom mér því á óvart að hann væri í 25. sæti yfir þá sem lengst hafa setið á Alþingi. Hugsið ykkur að sitja á Alþingi í 42 ár og 8 mánuði, eins og Pétur Ottesen frá Akranesi gerði. Svo eru menn að tala um að vika sé langur tími í pólitík.

Halldór Ásgrímsson hefur setið á þingi í rúm 30 ár og yfirgefur núna samkvæmið 58 ára. Það er ekki hár aldur og engum þætti heldur neitt athugavert við að fólk um sextugt væri að hefja þingstörf. Er ekki nýi borgarstjórinn einmitt að springa út á besta aldri? Halldór var ekki aðeins búinn að sitja lengst allra núverandi þingmanna á þingi heldur var hann á meðal elstu manna á Alþingi sem sýnir auðvitað hvað þingmenn á Íslandi eru ungir.

Ég hef haldið því fram að Halldór hafi hætt vegna þess að honum þótti ekkert gaman lengur á þingi. Davíð var farinn og „hans kynslóð“ var farin. Það er líka svo, að þegar leikgleðin er farin þá þreytast menn mjög fljótt – það þekkja íþróttagarpar sem og starfsmenn í fyrirtækjum almennt. Það þarf að vera gaman í vinnunni. Halldór hefur verið skælbrosandi eftir að hann tilkynnti að hann væri að hætta. Hann var búinn á því. Þungu fargi er af honum létt.

Það var gott fyrir Sjálfstæðisflokkinn að Halldór væri formaður Framsóknarflokksins. Davíð Oddsson hefði aldrei getað unnið með manni eins og t.d. Steingrími Hermannssyni. Það hefðu verið uppþot á hverjum degi líkt og gerðist síðustu tvö árin í Viðeyjarstjórninni þegar átökin innan Alþýðuflokksins, á milli þeirra Jóns Baldvins Hannibalssonar og Jóhönnu Sigurðardóttur, voru farin að eyðileggja samstarfið. Það veikti líka þá ríkisstjórn að það var ekki fyrr búið að ræða einhver mál í ríkisstjórninni en að þau birtust sem fimmdálkafrétt á forsíðum blaðanna daginn eftir.

Auðvitað áttu flestir von á því að Halldór kláraði tímabilið sem forsætisráðherra þótt hann hefði sagt af sér sem formaður flokksins og gefið út að hann myndi ekki bjóða sig fram aftur næsta vor. Það hefði verið meiri reisn yfir því. Það er samt á margan hátt klókt hjá honum að hætta strax –  fyrst hann ætlaði á annað borð að hætta – og gefa nýju fólki innan flokksins kost á að verða ráðherrar.

Það mun hjálpa Jónínu Bjartmarz og Magnúsi Stefánssyni í kosningabaráttunni næsta vor að vera ráðherrar. Mér sýnist að Jón Sigurðsson hafi ekki rétta karakterinn til að verða næsti leiðtogi flokksins þótt sjálfsagt verði hann góður iðnaðar- og viðskiptaráðherra. Þegar hann var efnislega spurður að því af fréttamanni á Bessastöðum hvernig tilfinning það væri að koma til Bessastaða og taka sæti í ríkisstjórn svaraði hann fúll á móti: „Það er gott veður.“ Það þarf meira jarðsamband en þetta til að geta orðið leiðtogi í stjórnmálum.

Halldór Ásgrímsson hefur setið sem ráðherra í rúm 19 ár, eða næstlengst þeirra sem hafa verið ráðherrar. Bjarni Benediktsson er sá sem lengst hefur setið á ráðherrastóli. Hann var ráðherra í rúm 20 ár, þar af forsætisráðherra í sjö ár. Eysteinn Jónsson er í þriðja sæti yfir þá sem hafa setið lengst sem ráðherrar, eða í 19 ár.

En hugsið ykkur, Pétur Ottesen sat á þingi í 42 ár og tæpa átta mánuði. Eysteinn Jónsson í tæp 41 ár, Ólafur Thors í tæp 39 ár, Gunnar Thoroddsen í tæp 38 ár og Lúðvík Jósefsson í rúm 37 ár. Þetta heitir að vera þaulsetnir á þingi og að „það sé engin leið að hætta“. Eða þá að þetta heiti að vera vinsælir.

Það er fyllsta ástæða til að óska Geir H. Haarde til hamingju með að vera orðinn forsætisráðherra. Hann hefur augljóslega annan stíl en Davíð – en mér finnst Geir fara mjög vel af stað sem formaður Sjálfstæðisflokksins og hann á eftir að standa sig vel sem leiðtogi flokksins, a.m.k. næstu tíu árin.

En Halldór á þingi í 30 ár. Svo eru menn að tala um að vika sé langur tími í pólitík.

Jón G. Hauksson

jgh@heimur.is