Það er gaman fyrir páfann að Ólafur Ragnar hafi nú veitt honum áheyrn. Páfinn fór heldur ekki tómhentur af fundi Ólafs heldur fékk forláta styttu af góðri, íslenskri trúkonu. Ekki verður fundurinn ómerkari fyrir þær sakir að Ólafur var heldur vantrúaður á árum áður. Í réttarhaldi fyrir rúmlega 20 árum sagði hann samkvæmt Pétri Gunnarssyni blaðamanni Morgunblaðsins: „Ólafur Ragnar komst næst því að svara til um trúarskoðanir sínar í dóminum þegar hann sagðist vera í meiri vafa um tilvist guðs en um tilvist drengskapar síns.“

Jón Steinar Gunnlaugsson fræddi þjóðina um trúarskoðanir Ólafs í grein árið 1996. Þar sagði m.a.:

„Ólafur Ragnar Grímsson forsetaframbjóðandi hefur að undanförnu ítrekað lýst trúarskoðunum sínum í löngu máli. Kveðst hann hafa yfir djúpri trúarsannfæringu að búa. Hafi sú sannfæring fengið eldskírn í erfiðri lífsreynslu á barnsaldri hans. Hvorki mér né öðrum landsmönnum kemur mikið við, hverju frambjóðandinn trúir. Hins vegar kemur okkur við, hvort hann segir satt eða ósatt, vegna þess að það varðar trúverðugleika hans sem persónu.

Í viðtalsþætti við Ólaf á Stöð 2 nýverið, eftir að hann hafði í löngu máli lýst sjálfum sér sem sannfærðum trúmanni, var spiluð fyrir hann upptaka úr þættinum Þriðji maðurinn í ríkisútvarpinu frá nóvember sl. Þar vitnaði spyrjandinn (Ingólfur Margeirsson) í viðtal við Ólaf fyrir 15 árum í Helgarpóstinum, þar sem Ólafur hafði sagst vera „nokkuð sannfærður um að guð væri ekki til.“ Spurði Ingólfur hvort hann væri ennþá sama sinnis. „Já, ég er það nú eiginlega,“ var svar Ólafs. Síðar í viðtalinu sagði hann að það væri erfitt að sannfæra sig um að sá guð, sem ríkti í kirkjunum hér heima, væri sá eini rétti. Og spurningu Ingólfs um á hvað hann tryði svaraði hann með orðunum: „Ég veit það eiginlega ekki. Ég held þrátt fyrir allt að þá trúi ég einna helzt á manninn.“

Ég verð að játa, að þar komst ég næst því að kenna í brjósti um Ólaf Ragnar Grímsson forsetaframbjóðanda, þegar hann þurfti að útskýra fyrir Elínu Hirst í beinni útsendingu, hvernig þessi svör frá í nóvember sl. samrýmdust nýfluttri ræðunni um hina ríku trúarsannfæringu allt frá æsku. Flestir ærlegir menn hefðu annaðhvort hætt í framboði eða a.m.k. beðið þjóðina afsökunar á tvísöglinni. En ekki Ólafur Ragnar. Hann reyndi einfaldlega að blaðra sig í gegnum þetta með ræðu sem hafði inni að halda alls kyns nýjar trúarkenningar. Og um sjálfan sig sagði hann svo: „Víst trúi ég á guð, Elín!“ Þegar ég hlustaði á þetta, hætti ég við að vorkenna honum.“

Lýkur þar tilvitnun í Jón Steinar.

Ekki er að efa að það hefur verið gaman fyrir páfann að heyra frá þessum glataða syni, því að eins og menn vita er meiri fögnuður á himnum yfir einum syndugum sem snýr aftur en 99 réttlátum. Á sama tíma er fagnað í Framsóknarflokknum, en 80% flokksmanna styðja týnda soninn til áframhaldandi forsetaframboðs.

Því það er athyglisvert að nú virðist Ólafur hafa kúvent og efast nú meira um tilvist drengskapar síns en tilvist guðs. Líklegast eru margir saman sinnis.

Ólafur gaf Margréti Danadrottningu á sínum tíma mynd af föður sínum. Þó að páfinn hafi örugglega orðið kátur þegar hann fékk Guðríði og barnið, er ekki að efa að hann hefði ekki kæst minna ef Ólafur hefði laumað að honum mynd af Grími rakara, því að ekki er vitað til þess að páfinn eigi neina mynd af Grími.

Benedikt Jóhannesson

www.heimur.is/benedikt