Böddi, aðalpersónan í Roklandi, er kynntur sem lánlaus hugsjónamaður. Lánlaus er hann svo sannarlega og í besta falli er hann vafasamur hugsjónamaður sem málar sig út í horn vegna eigin þvermóðsku og hugsjóna sem eru grautur úr fræðum sem hann hefur numið í Þýskalandi og blandar hann þessum fræðum saman við aðdáun sína á Gretti Ásmundssyni.

Nú hef ég ekki lesið samnefnda skáldsögu Hallgríms Helgasonar sem kvikmyndin er byggð á en hef það samt á tilfinningunni að Böddi hljóti að vera aðeins frambærilegri þar heldur en hann kemur mér fyrir sjónir í myndinni, sem heillaði mig ekki. Ekki vegna þess að ég hafi ekki einhvern takmarkaðan skilning á Bödda, hef einnig vissa samúð með honum, heldur vegna þess hversu fráhindrandi hann er í meðförum Ólafs Darra Ólafssonar.

Svartur húmorinn sem greinilega er lagt upp með nær ekki til mín með þeim afleiðingum að dramað verður meira áberandi sem vísar aldrei á gott þegar um er að ræða kvikmynd með svörtum húmor sem þar að auki er nokkuð grófur. Það liggur við að ég vorkenni þeim sem þurfa að umgangast Bödda sem eru þó flest mun verri manneskjur en hann. Ekki bætir það myndina þegar verið er að koma fyrir hugmyndaflugi Bödda í mynd sem yfirleitt snýst um að afhausa menn. Þetta eru stutt atriði, blanda af teiknimyndum og leik sem ekki er að virka.

Rokland á sínar góðu hliðar sem fyrst og fremst kemur fram í góðu rennsli á atburðarásinni, fínni kvikmyndatöku og þá standa leikarar sig yfirleitt með miklum sóma og það er í raun ekki við Ólaf Darra að sakast þó hin flókna persóna, Böddi, verði fráhindrandi, það er mikill kraftur í leik hans og næmur skilningur á persónunni, sérstaklega í lokin þegar öll sund eru lokuð og Böddi nánast kominn út úr veruleikanum.

Vert er einnig að nefna Elmu Lísu Gunnarsdóttur, sem sýnir virkilega góðan og sannfærandi leik í hlutverki Döggu, sem vill að Böddi sé faðir barnins sem hún fæðir. Í smátíma fær Böddi þá ábyrgðartilfinningu sem hefði kannski getað bjargað honum en hann heldur ekki föðurhlutverkinu lengi, ekki frekar en kennarastarfinu eða vinnuskólaleiðbeinandastarfinu. Mótsögnin við Bödda er bróðir hans, Viddi, sem Sefán Hallur Stefánsson leikur af miklum eldmóði. Viddi er afsprengi velferðarþjóðfélagsins, kvennagull sem á fimm börn með fjórum konum. Þeir bræður ná skiljanlega aldrei saman, ekki einu sinni yfir dánarbeði móður þeirra.

Þegar upp er staðið er Rokland kvikmynd sem hefði átt að vera betri. Safarík sagan er fyrir hendi og margar skemmtilegar og áhugaverðar persónur koma við sögu en það er fátt bitastætt sem skilar sér til áhorfandans og því verður myndin langdregin. Þessi vöntun verður fyrst og fremst að skrifast á leikstjórann og handritshöfundinn Martein Þórsson, sem hefur ekki erindi sem erfiði.
 
Leikstjóri Marteinn Þórsson. Handrit: Marteinn Þórsson eftir skáldsögu Hallgríms Helgasonar. Kvikmyndataka: Philip Robertson. Tónlist: Sigtryggur Baldursson. Leikarar: Ólafur Darri Ólafsson, Elma Lísa Gunnarsdóttir, Lára Jóhanna Jónsdóttir, Stefán Hallur Stefánsson og Þórhallur Sigurðsson. 110 mín.

Hilmar Karlsson