Nine er gerð upp úr samnefndum söngleik, sem byggður er á kvikmynd Federico Fellinis, 8½. Myndin gerist í veröld frægs ítalsks leikstjóra, Guido, sem yfirleitt er kallaður “maestro” af samstarfsfólki sínu. Guido, sem er Fellini sjálfur, eins og hann birtist áhorfendum í 8½ og nú í Nine, er fangi eigin lífs, þar sem kvenfólk er í aðalhlutverkum. Ferill hans er á niðurleið eftir tvær misheppnaðar kvikmyndir. Komið er að tökum á nýrri kvikmynd, sem heitir því stóra nafni, Ítalía, og honum hefur ekki tekist að setja niður staf á blað um hvað myndin á að fjalla. Konurnar í lífi hans elta hann uppi, bæði í raunveruleikanum og í martraðarkenndum draumsýnum og gera flókið líf hans enn flóknara. Guido flýr eigin blaðamannafund og kemur sér fyrir á strandstað þar sem hann hringir í eiginkonu sína og óskar þess að hún sé hjá honum en kýs að lokum að kalla frekar á viðhaldið til að veita honum aðhald í sjálfsvorkun sinni. Honum tekst ekki lengi að leynast enda “maestro” sem allir dást að.

Nine er ekki heilsteypt kvikmynd. Aðdráttarafl myndarinnar felst í hinum draumkenndu söng- og dansatriðunum sem yfirleitt hafa sama bakgrunninn og eru með Guido sjálfan í miðri sviðsmyndinni. Konurnar koma hver af annarri, allt frá móður hans til eiginkonunar, sem hefur fyrir löngu síðan gefist upp á að trúa lyginni í eiginmanninum en heldur tryggð við listamanninn. Eins og við er að búast frá Rob Marshall, þrautreyndum Broadway leikstjóra og leikstjóra óskarsverðlaunakvikmyndarinnar Chicago þá eru söng- og dansatriðin í Nine frábær og stórstjörnurnar hver annarri betri í þeim. Æfingin hefur skilað sér og er varla auman blett að finna í söng og dansi. Marion Cotillard í hlutverki eiginkonunnar og Penelope Cruz í hlutverki viðhaldsins eru í raun einu leikkonurnar sem þurfa að sýna meira en söng- og danshæfileika og skila þær hlutverkum sínum með mikilli prýði og ótrúlegt að bandaríska akademían skyldi hafa gert upp á milli þeirra og tilnefnt Penelope Cruz til óskarsverðlauna en ekki Marion Cotillard, sem að mínu mati er stjarna myndarinnar.

Ástæðan fyrir því að Nine skuli ekki vera nema rétt rúmlega í meðallagi er Daniel Day-Lewis. Enginn efast um hæfileika hans, hann hefur margoft sýnt hversu frábær leikari hann er, nú síðast í There Will Be Blood. Það vantar ekki að hann hellir sér í hlutverkið af miklum krafti og innlifun, en aldrei fékk ég á tilfinninguna að þarna væri frægasti leikstjóri Ítala í andlegri kreppu. Það vantaði eitthvað suðrænt í leik hans. Kannski er því um að kenna að ég er nýbúinn að endurnýja kynni mín við 8½ og einstök túlkun Marcello Mastroianni var eitthvað að þvælast fyrir mér. Þó um tvær mjög ólíkar kvikmyndir sé að ræða þá er aðalpersónan í sömu sporum í báðum myndunum og Mastroianni hefur þar yfirhöndina.
  
Leikstjóri: Rob Marshall. Handrit: Michael Tolkin og Anthony Minghella eftir samnefndum söngleik eftir Arthur Kopit og Maury Yeston. Kvikmyndataka: Don Beebe. Leikarar: Daniel Day-Lewis, Nicole Kidman, Penelope Cruz, Kate Hudson, Marion Coitillard, Judy Dench og Sophia Loren. 118 mín.

Hilmar Karlsson