Þegar fylgst er með stríðsátökunum í Írak og Afganistan úr fjarlægð þá snerta daglegar fréttir af árásum hermanna NATO og hryðjuverk heimamanna með tilheyrandi mannfalli ekki þjóðarsálina eins og ætla mætti. Ástæðan er fyrst og fremst fjöldi atburða og fréttir sem eru í grunninum eins. Það er ekkert sem kemur lesenda eða hlustanda lengur á óvart og þar að auki eigum við ekki neinna hagsmuna að gæta. Íslendingar eru jú blessunarlega lausir við að eiga her og þótt fyrrum ríkisstjórn hafi samþykkt innrás bandamanna í Írak á sínum tíma þá erum við ekki beinir þátttakendur.

Ekki er hægt að segja það sama um þær þjóðir sem eru með unga hermenn á framandi slóðum og þarf ekki annað en að horfa á bresku fréttstöðina SKY sem segir frá hverjum einasta breska hermanni sem fellur í Írak eða Afganistan. Og það er skiljanlegt. Ungur maður í blóma lífsins fellur í stríði sem er honum nánast óviðkomandi og skilur eftir sorgbitna fjölskyldu og ættingja.

Brothers er um eina slíka fjölskyldu. Hornsteinar fjölskyldunnar eru tveir bræður, annar þeirra, Sam, er fyrirmyndarhermaður eins og faðirinn var, hermaður sem hefur unnið sig upp í foringjastöðu og er á leiðinni í annað skiptið til Afganistan. Um sama leyti er svarti sauðurinn í fjölskyldunni, Tommy, að koma úr fangelsi og finnur hann vel fyrir andúðinni sem faðir hans hefur á honum. Fljótt skiptast veður í lofti. Tilkynnt er að Sam hafi fallið í átökum við talíbana. Atburður þessi verður til þess að Tommy hysjar upp um sig buxurnar og gerist verndari Grace, eiginkonu bróður síns og dætra þeirra tveggja og stendur sig vel svo ekki sé meira sagt.

Gleðin er mikil þegar fréttist að Sam sé á lífi og á leiðinni heim. Gleðin er þó skammvinn þar sem bróðirinn sem fór kom ekki aftur, heldur gjörbreyttur persónuleiki. Áhorfendur úti í sal vita hvað varð til þess að hann breyttist, en það veit fjölskyldan ekki og sú mikla dramatík sem einkennir seinni hluta myndarinnar og gerir fjölskyldulífið óbærilegt er að miklu leyti vegna þess að fjölskylda Sams veit ekki hvernig á að meðhöndla hann og sektarkendin er það mikil hjá Sam að þegar hann er ítrekað spurður um hvað gerðist þá snýst hann til varnar með harkalegum ásökunum á eiginkonu sína og bróður.

Brothers er áhrifamikið drama. Myndin fer frekar hægt af stað og er nokkuð fyrirsjánaleg en það kemur ekki í veg fyrr að einstaka atriði eru geysivel gerð og útfærð, eins og atriðið þegar fjölskyldan hittist, Sam er að fara til Afganistan og Tommy að koma úr fangelsi. Þegar líður á myndina tekur dramað mikinn kipp þegar Sam kemur heim en þá gerist það sem er kannski óhjákvæmilegt að dramatíkin í sambandinu á milli bræðranna og Grace verður full melódramatískt og hefði ekki verið fyrir góðan leik Jake Gyllenhaal, Tobey Maguire og Natalie Portman þá hefði myndin verið brothætt í lokin.
 
Leikstjóri: Jim Sheridan. Handrit: David Beniof, eftir handriti Susanne Bier og Anders Thomas Jensen. Kvikmyndataka: Frederick Elmes. Tónlist: Thomas Newman. Leikarar: Jake Gyllenhaal, Tobey Maguire, Natalie Portman og Sam Shepard. 104 mín.

Hilmar Karlsson