Jóhannes er hreinræktuð afþreying sem ætlast ekki til neins af áhorfandanum annað en að hann skemmti sér. Til að skapa fullkomnun á þessu sviði þarf handritið að vera bráðsnjallt og leikarar að sýna sitt besta, einnig að réttir leikarar séu valdir í hlutverkið. Hvað varðar handritið í Jóhannesi þá er rétt nær það meðalmennskunni bæði að gæðum og fyndni, atburðarásin er fyrirsjánleg þar sem þekktar klisjur eru nýttar til hins ítrasta og brandarar misgóðir.

Það sem aftur á móti gerir það að verkum að Jóhannes nær að halda sér á floti eru leikaranir en þar er hvergi veikan punkt að finna og allir standa sig með miklum sóma, sérstaklega þó Þórhallur Sigurðsson, Laddi, sem gæðir Jóhannes líf með lágstemdum gamanleik, alla vega þegar miðað er við hans fyrri afrek á þessu sviði og í raun ótrúlegt að hann skuli ekki fyrir löngu vera búinn að fá burðarhlutverk í gamanmynd. Laddi hefur sýnt í hlutverkum í kvikmyndum og sjónvarpi hversu auðvelt hann á með að fanga athygli fólks og í Jóhannes nýtir hann sína einstæðu gamanhæfileika á nærfærinn hátt þannig að persónan verður aldrei nein grínfígúra heldur manneskja sem býr yfir tilfinningum sem allir kannast við.

Jóhannes, lýsir sólarhring í lífi Jóhannesar, ekkert venjulegum degi, því allt fer úrskeiðis sem hægt er að fara úrskeiðis. Þessi saklausi myndlistarkennari, sem nemendur gera grín að, er misheppnaður listamaður og tengdasonur sem tengdamóðir hans lýtur niður til. Honum verður það á í grenjandi rigningu að hjálpa ungri og fallegri stúlku í neyð á Reykjanesbraut og keyrir hana heim. Stúlkan er með gott hjarta og vill endilega fá hann inn til sín til þurrka fötin hans, sem hann þiggur. Hver myndi ekki þiggja það þegar ungfrú heimur, Unnur Birna Vilhjálmsdóttir á í hlut, en hún er að vísu í myndinni “aðeins” Ungfrú Dalasýsla sem á brjálaðan kærasta. Það sem kemur í kjölfarið hjá aumingja Jóhannessi er best að hafa sem fæst orð um en óhætt að segja að örlaganornirnar vefji vef sinn snilldarlega á þann veg að í lokin er Jóhannes orðinn í augum laganna varða, hættulegasti maðurinn á Íslandi sem gengur laus.

Laddi er burðarásinn sem fyrr segir og Jóhannes verður einstaklega lifandi manneskja í meðförum hans. Af öðrum leikurum er vert að benda á Unni Birnu Vilhjálmsdóttur, sem að því er ég best veit hefur ekki leikið stórt hlutverk á borð við Tótu, enginn byrjendabragur þar á ferð og kæmi ekki á óvart þó við eigum eftir að sjá meira til hennar á hvíta tjaldinu. Stefán Karl fer á kostum í hlutverki dópsalans og Sigrún Gylfadóttir í hlutverki eiginkonu Jóhannesar, sem skiljanlega er dálítið villuráfandi, nær góðum tökum á persónunni.

Þorsteinn Gunnar Bjarnason gerir margt gott í leikstjórn sinni sérstaklega í síðari hlutanum þegar hasarinn er meiri, fyrri hlutinn var í hægara lagi en segja má að Þorsteinn nái því besta út úr handritinu og leikurum sínum og þá er tilganginum náð, borðleggjandi skemmtun fyrir alla.

Leikstjóri: Þorsteinn Gunnar Bjarnason. Handrit: Þorsteinn Gunnar Bjarnason og Gunnar Björn Guðmundsson. Kvikmyndataka: Tómas Örn Tómasson. Tónlist: Kristján Viðar Halldórsson. Leikarar: Þórhallur Sigurðsson, Stefán Karl Stefán Stefánsson, Unnur Birna Vilhjálmsdóttir og Sigrún Gylfadóttir. 78 mín.

Hilmar Karlsson