1980 og eitthvað er sögusvið Á annan veg þó persónulega hafði ég á tilfinningunni að myndin væri nær áttunda áratugnum en þeim níunda, tjaldið, fatnaður, bílar og vegagerð eiga heima þar eða fyrr. Undantekningin er diskófrakki og tölvuspil sem bregður fyrir og á að minna á níunda áratuginn, en passar illa inn í sviðsmyndina.

Hvað um það í þessari ágætu frumraun Hafsteins Gunnars Sigurðssonar erum við að fylgjast með tveimur mönnum á Vestfjörðum sem eru að merkja vegarkafla með staurum og málningu og lagfæra malarvegi. Mennirnir tveir, Finnbogi og Freddi tengjast óbeint þar sem Finnbogi á kærustu í Austurríki, sem er systir Fredda. Þeir eru mjög ólíkir, Finnbogi er rólynda maður sem þráir það eitt að vera með sinni heittelskuðu á meðan Freddi býður spenntur eftir helgarfríi svo hann geti farið í bæinn og fengið sér að ríða og kemst varla annað að hjá honum. Draumar þeirra og vonir fara ekki saman við veruleikann og hvort þeir félagar séu eitthvað bættari í lokin þegar þeir sætta sig við orðin hlut vitum við ekki og er mér í raun alveg sama, hafði fyrir löngu misst áhuganna á þeim.

Málið er að þrátt fyrir vel skrifað handrit sem er kómískt og með smá dramatísku yfirbragði þá eru Finnbogi og Freddi staðlaðar persónur sem gera ekkert óvænt þegar á reynir og þar með koma þeir aldrei á óvart. Hafði ég mun meiri áhuga á þriðju persónunni, vörubílstjórnaum sem verður þrisvar sinnum á leið þeirra félaga og gefur þeim kók í gleri og þríeimaðan landa, skemmtilegur karakter sem hefði verið gaman að vita meira um og fá meira af. Honum fylgir að því er virðist álfkona sem tvisvar sést bregða fyrir en hefur annars engan tilgang í myndinni nema skapa flott myndskeið í lokin.

Það sem er best við Á annan veg er úrvinnslan á myndefninu og kvikmyndtaka sem gerir það að verkum að myndin nær tökum á áhorfandanum þrátt fyrir hægaganginn í atburðarrásinn, þar sem í raun ekkert er að gerast fyrr en nokkuð er liðið á myndina. Þarna koma leikstjórnarhæfileikar Hafsteins Gunnars vel í ljós og er enginn byrjendabragur á myndinni að því leytinu. Þá eru leikaranir þrír virkilega góðir og mikið jafnræði þar þó vissulega Þorsteinn Bachmann sé með skemmtlegasta karakterinn sem allra augu beinast að í þeim myndskeiðum sem hann kemur við sögu, sem segir okkur nokkuð um hversu áhugaverðar aðalpersónurnar tvær eru.
 
Leikstjórn og handrit: Hafsteinn Gunnar Sigurðsson. Kvikmyndataka: Árni Filippusson Klipping: Kristján Lodmfjörð. Leikarar: Sveinn Ólafur Gunnarsson, Hilmar Guðjónsson, Þorsteinn Bachmann. 85 mín.

Hilmar Karlsson