Það er mikið að gerast í undirheimum Reykjavíkur í Borgríki, tvö glæpagengi berjast um völdin í blóðugum átökum. Gengi skipað lögreglumönnum skiptir sér svo óafvitandi af stríðinu þegar einum lögreglumanni er hent fram af svölum og spurning er hvort einstakir meðlimir þess löggugengisins eigi ekki frekar heima í glæpagengjunum heldur en í löggunni, og meira um lögguna, spilltur yfirmaður rannsóknarlögreglunnar er vegna kynlífsfíknar, óbeinn þátttakandi í hildarleiknum. Hann fær svo að súpa seyðið að sambandi sínu við einn glæpaforingjann þegar líður á myndina.

Undirheimaátökin og stærð glæpagengjanna eru sjálfsagt eitthvað ýkt miðað við raunveruleikann í Reykjavík en staðreyndin er samt sú að umhverfi sakamála í höfuðborginni hefur breyst og það verður að segjast eins og er að innflytjendur frá Austur Evrópu eiga þátt í þeirri breytingu. Í  Borgríki eru það glæpagengi Íslendinga og Serba sem berjast á banaspjótum um yfirráðin í undirheimum Reykjavíkur.

Skipta má myndinni í fernt í gegnum aðalpersónurnar. Fyrst ber að telja Gunnar (Ingvar E. Sigurðsson) og hans gengi sem veldur því að eiginkona serbneskt manns Sergej (Zlatko Krickic) er lamin það harkalega í aðför að serbanum að hún missir fóstur og að því er virðist eitthvað af andlegri getu og þá er liðsauki sóttur til Serbíu og gengi stofnað til höfuðs Gunnari. Og svo er það lögreglan, Margeir (Sigurður Sigurjónsson) hafði frían aðgang að vændishúsi í eigu Gunnars. Þegar þau fríðindi eru af honum tekin reynir hann að hjálpa Gunnari í stríðinu við Serbana, því ekki eru þeir til í að veita honum sömu þjónustu og Gunnar. Það er síðan ekki með hans leyfi að nokkrir lögreglumenn undir stjórn Andreu (Ágústu Evu Erlendsdóttur) taka sig saman og fara að lemja á glæpamönnum og þykir þeim ekki mikið mál að brjóta nokkra putta til að fá fram svör.

Innan þessa söguramma er mikið að gerast hjá einstökum persónum og í raun það mikið að ekki er pláss nema fyrir grunna yfirborðsumfjöllun. Engin tími er til að klára öll þau mál sem koma upp á yfirborðið og fannst mér í lokin eins og myndin væri hálfkláruð, tilfinningin var eins og í lok eins þáttar í spennandi sjónvarpsseríu þar sem von er á framhaldi.

Styrkur Borgríkis liggur í hraðri atburðarás og góðum og samhentum leik þar sem erfitt er að taka einn fram fyrir annan. Leikstjórn Ólafur de Fleur er örugg, en sagan og handritið er brokkgengt og þó klipping myndarinnar sé yfirleitt flott þá er alltof oft fljótfærnislega klippt úr einu atriði yfir í annað til þess eins að ná fram sterkum áhrifum, sem tekst, en gerir myndina um leið ruglingslega, sérstaklega í byrjun og í lokin.

Leikstjórn: Ólafur de Fleur Jóhannesson. Handrit: Ólafur de Fleur Jóhannesson og Hrafnkell Stefánsson. Kvikmyndataka: Bjarni Felix Bjarnason og Gunnar Heiðar. Tónlist: Wojciech Golczewski. Leikarar: Ágústa Eva Erlendsdóttir, Ingvar E. Sigurðsson, Sigurður Sigurjónsson, Zlatko Krickic og Björn Hlynur Haraldsson. 100 mín.

Hilmar Karlsson