Osló hefur nú aldrei verið rómantísk borg í mínum augum, oftar hugsað um hana sem stærsta sveitaþorp í heimi. Hvað um það, íslenska gamanmyndin Okkar eigin Osló hefst á rómantík í Osló þar sem tvö íslensk, einmana hjörtu, eiga sinn fyrsta ástarfund. Verkfræðingurinn Haraldur (Þorsteinn Guðmundsson) og bankamærin Vilborg (Brynhildur Guðjónsdóttir) eru á bissniss ferðalagi, í sitthvoru lagi og er það blindfull samstarfskona Vilborgar sem óvænt leiðir þau saman.

Það neistar á milli þeirra í þessu upphafsatriði en þó ástin eigi að blómstra eftir því sem líður á myndina þá má segja að þetta upphafsatriði sé eina rómantíska atriðið í myndinni. Þegar heim er komið tekur grínið öll völd. Það er því varla hægt að tala um Okkar eigin Osló sem rómantíska gamanmynd eins og hún hefur verið kynnt, heldur frekar ágætlega heppnaða grín og veitir ekki af í íslenska kvikmyndaflóru þar sem tilfinnanlega hefur vantað góðar gamanmyndir, þar sem ekkert er verið að kafa dýpra en sagan gefur tilefni til.

Það er þó ekki þar með sagt að myndin taki sig ekki alvarlega í einstaka atriðum enda fylgir öllu gríni einhver alvara. Þegar heim er komið endurnýja Haraldur og Vilborg kynni sín og í ljós kemur að bankastarfsmaðurinn Vilborg hefur ekki mikið vit á peningum. Þegar búið er að reka hana úr vinnunni þiggur hún sumarbústaðboð Haraldar þar sem myndin síðan gerist. Ástin er fyrir hendi hjá þeim skötuhjúum en fyrrum kærasti Vilborgar gerir sitt til að eyðileggja sambandið og systir Haraldar er heldur ekki beint hrifinn af Vilborgu en því hrifnari af fyrrum kærasta hennar. Annað ástfangið par kemur einnig við sögu, móðir Haraldar, sem er ekkja og aðdáandi hennar til margra ára. Rómantíkin er samt meira baksviðs heldur en í forgrunninum og blómstrar ekki alveg fyrr en í blálokin og þá var ég búinn að missa áhuga á aðalpersónunum og var í raun nokkuð sama hvort þau næðu saman eða ekki.

Okkar eigin Osló var aftur á móti búin að skemmta mér vel og sá sem á mestan heiður af skemmtuninni er Þorsteinn Guðmundsson, sem fer á kostum í hlutverki Haraldar og á örugglega eftir að auka vinsældir sínar mikið í kjölfarið. Þorsteinn skrifar einnig handritið sem oft á tíðum er bráðfyndið og er ég viss um að hann á aðeins eftir að bæta sig á því sviði. Bryndís Guðjónsdóttir fannst mér ekki vera rétta leikkonan í hlutverk Vilborgar. Hún hefur sýnt það á sviði að hún getur túlkað marslungnar persónur með góðum árangri en sem hin ólánsama og ástfangna bankamær er hún ekki á réttu róli. Vel er skipað í aukahlutverkin, eftirminnilegust er María Heba Þorkelsdóttir, sem fer frábærlega með hlutverk hinnar þrjósku systur Haralds.

Leikstjórinn Reynir Lyngdal á ekki lítinn þátt í að koma gríninu vel til skila með öruggri leikstjórn og í raun vantar aðeins herslumuninn á að hann skili Okkar eigin Osló í fámennan hóp úrvals íslenskra gamanmynda.

Leikstjóri: Reynir Lyngdal. Handrit: Þorsteinn Guðmundsson. Kvikmyndataka: Víðir Sigurðsson. Tónlist: Helgi Svavar Helgason. Leikarar: Þorsteinn Guðmundsson, Brynhildur Guðjónsdóttir, Laddi, María Heba Þorkelsdóttir, Hilmir Snær Guðnason, Lilja Guðrún Þorvaldsdóttir. 94 mín.

Hilmar Karlsson