Texti og myndir: Páll Stefánsson.

Skíðastaðurinn Meribél í dölum þremur í frönsku Ölpunum.

Sumarið er tíminn til þess að vera heima. Þegar birtan er sem mest, þá á maður að vera heima á Íslandi.

Veturinn er gráupplagður til að taka sér frí og upplifa örlítið meiri birtu en er hér á norðurhjara. Fara á skíði eða bara gera stuttan stans á Stóra-Bretlandi og upplifa borgir og sveitir, sveipaðar dulúð þeirrar rigningar sem bara er þar.

Þinghúsbyggingar þýska sambandslýðveldisins í Berlín.

Minnismerki um helför Gyðinga við Brandenborgarhliðið í Berlín.

Ég hef margoft komið til Berlínar og alltaf finnst mér hún skemmtilegri að vetri, þegar það eru bara heimamenn á götum og knæpum. Heimamenn sem vilja bara tala um pólitík og taka skýrt fram í fyrstu setningu í hvorum hlutanum þeir slitu barnsskónum.

Þoka í Manchester.

Lake District, vatnahéraðið, í norðvestur Englandi.

Ítalía að vetri, án ferðamanna, er eins og annað land, önnur heimsálfa, önnur pláneta frá þeirri fallegu en sjóðheitu Ítalíu þar sem ekki er hægt að þverfóta fyrir túrhestum um hásumarið.

París er líka staður þar sem veturinn setur stórborgina í gír sem er einhvern veginn eðlilegri en fjörtíu plús í forsælu.

Sacré-Coeur kirkjan í París.

Þó er einn staður sem alltaf er eins, sumar eða vetur: New York, borgin sem einhvernvegin aldrei sefur. Þrátt fyrir vetrarkulda og steikarpott á sumrin.

Góða vetrarferð.

-PS