Sólveig Pétursdóttir alþingismaður kynntist töfrum laxveiðanna fyrir um tveimur áratugum. Síðan þá hefur hún landað mörgum laxinum – þó engum eins stórum og maríulaxinum. Við árnar finnur hún kyrrð sem enga á sér líka.

„Ég er ekki alin upp við veiðiskap. Sem barn og unglingur bjó ég í verkamannabústöðum við Stórholt og þar höfðu menn um annað að hugsa. Hins vegar ferðaðist ég mikið um landið með foreldrum mínum og þau kenndu mér að njóta og meta íslenska náttúru.“
Það var svo fyrir tæpum 20 árum sem eiginmaður Sólveigar, Kristinn Björnsson, fékk tækifæri til að fara í veiðiferð í Kjarrá í Borgarfirði. Sólveigu var boðið með. Hún segir að uppáhaldsveiðistaðurinn sinn sé í þeirri á vegna þess að þar veiddi hún maríulaxinn.
„Ég hafði aldrei prófað þetta sport áður en með okkur Kristni var góður maður úr sveitinni, Andrés frá Síðumúla. Á þessum tíma var bara leyfð fluguveiði í ánni og Andrés fór að kenna mér að kasta flugu og gekk mér heldur brösuglega til að byrja með.
Síðan lá leið okkar upp með ánni. Þetta var mikið labb í hellirigningu og moldarstígurinn var orðinn heldur ókræsilegur. Ég velti fyrir mér hvað fólk sæi eiginlega spennandi við þetta sport.
Við komum að veiðistað ofarlega í ánni sem er kallaður Efra-Rauðaberg. Þá spurði Andrés mig hvort það væri ekki kominn tími til að prófa nokkur köst; það væri „rauður Francis“ á línunni og ég skyldi kasta í áttina að stórum stein í ánni. Ég gerði það og í þriðja skiptið festist línan. Ég hélt ég hefði krækt í steininn. En síðan fór „steinninn“ af stað. Það var fiskur á línunni og ég fékk góðar leiðbeiningar þannig að mér tókst að ná honum á land. Hann var hvorki meira né minna en 17 pund. Ég tek það fram að laxinn var búinn að vera smátíma í ánni þannig að hann var ekki eins sprækur og nýgenginn lax.
Það má eiginlega segja að það hafi ekki verið ég sem veiddi fiskinn heldur fiskurinn sem veiddi mig vegna þess að eftir þetta fékk ég mikinn áhuga á veiðiskap. Mér þykir þetta skemmtilegt sport þó ég stundi það ekki mikið.“

Draumurinn
Sólveig reynir að komast í laxveiði á hverju sumri. Hún segir að á Íslandi séu margir fallegir veiðistaðir og á hún margar góðar minningar frá veiðiferðum víðs vegar um landið.
Fyrir nokkrum árum mundaði hún stöngina við Selá í Vopnafirði sem er ein stærsta bergvatnsá landsins. Veður var gott, það var hlýtt og sólin skein. Sólveig og Kristinn voru búin að reyna að ná laxi á fluguna í góðan tíma en það gekk illa vegna blíðviðrisins. Þau voru stödd á þekktum veiðistað, Fossbreiðunni, og með þeim í för var Palli, sem er oft kenndur við Veiðihúsið. Hann er góður vinur þeirra hjóna og Sólveig segir hann vera einn allra besta veiðimann landsins.
Í farteskinu var ein elsta veiðistöng þeirra hjóna sem að sögn Sólveigar var frekar lítil. Hún ákvað að prófa hana og kastaði litskrúðugri Snældu upp í strauminn.
„Ég hugsaði með mér að það væri ótrúlegt að eitthvað gerðist í þessu góða veðri; fiskurinn væri of var um sig. En sem ég var að hugsa þetta var rifið svo harkalega í stöngina að hún fór á kaf í ána og ég var nærri því komin út í á eftir. Svo stóð allt blýfast. Þá fór línan af stað og það spólaðist út af þvílíkum krafti að ég varð að hlaupa á eftir með stöngina. Þetta var greinilega stærðarinnar fiskur. Allt í einu tók hann sig til og stökk. Og þvílíkur risafiskur. Ég hef aldrei séð svona stóran lax. Hann var nýgenginn, silfraður og það stirndi á hann allan. Hann féll síðan aftur í ána með miklum gusugangi og látum. Öldurnar hreinlega gengu á land. Ég hljóp fram og aftur á bakkanum til að elta fiskinn. Á bakkanum sem var fjær voru þrír steinar nálægt landi. Fiskurinn stoppaði allt í einu, það var eins og hann liti til hægri og vinstri og síðan tók hann beint strik að steinunum og fór að synda á milli þeirra. Ég reyndi alltaf að lyfta stönginni og línunni þannig að hún færi ekki í steinana. Laxinn hélt áfram þangað til hann sleit línuna.
Ég ætla ekki að lýsa því hvernig það var þegar ég missti þennan stóra fisk. Ég datt aftur fyrir mig á grasbakkanum og mér fannst sólin hverfa, fuglarnir hætta að syngja, ég missti málið og mig dreymdi þennan risafisk í margar nætur á eftir. Þetta voru mikil vonbrigði en þetta var líka upplifun vegna þess að það var gaman að fá svona stóran fisk á línuna. Ég veit ekki hvers konar græjur ég hefði þurft að hafa til að halda þessum fiski sem var svona stór og kröftugur.“

Dýrmæt náttúruauðlind
Sólveig segist bera virðingu fyrir laxinum. Hún lítur á hann sem dýrmæta náttúruauðlind.
„Sem betur fer er það lítill hluti sem er veiddur en það þarf að passa upp á að ofveiða ekki árnar. Það er víða kominn ákveðinn kvóti og sums staðar stunda menn sleppingar.
Því miður er það ekki á allra færi að fara í dýrustu árnar. Auðvitað þarf að gæta að þeirri hlið mála að íslenskir veiðimenn fái líka að komast í þessar ár. Það er mikil ásókn erlendra veiðimanna í íslenskar veiðiár. Ég tel að það séu forréttindi að fá að búa á landi eins og Íslandi með þessa yndislegu náttúru og með þessa náttúruauðlind sem mér skilst að sé hverfandi í heiminum. Það þarf að passa upp á að menn umgangist hana af virðingu og varfærni.“
Sólveig vill síður fara til útlanda á sumrin. Hún bendir á að sumrin á Íslandi séu svo stutt og að landið hafi upp á svo margt að bjóða og að hún vilji njóta þess að vera úti í íslenskri náttúru og þá allra helst með sínu fólki.
Þingmanni í erilsömu starfi þykir gott að komast út í þögnina og geta slökkt á farsímanum. „Það er gott að lesa í vatnið og velta því fyrir sér hvar fiskurinn geti legið, skoða í fluguboxin og spá í hvaða flugu hann vilji.
Mér finnst það fylgja laxveiðinni að komast út í íslenska náttúru, liggja á grasi grónum árbakkanum, horfa upp í himininn, hlusta á söng fuglanna og vera ein í kyrrðinni.“
Sólveig sér vatnið og árnar með öðrum augum eftir að hún byrjaði að veiða. „Kannski tengist það því að ég er í fiskamerkinu.“

(Myndatexti:)
Sólveig, eiginmaður hennar, Kristinn Björnsson, og dóttir þeirra, Emilía Sjöfn.

(Myndatexti:)
Þarna er Sólveig með góðan feng.