Líklega muna margir eftir því þegar fartölvur voru ekki til. Nú til dags er þó næstum óhugsandi að lifa án slíks nauðsynjafáks og því vart ofsögum sagt að fartölvan hafi tekið við af hestum sem þarfasti þjónn mannsins. Frumkvöðull mánaðarins var þess fullviss að tölvur yrðu að vera hreyfanlegar til að koma að sem bestum notum. Þegar tölvuframleiðendur tóku ekki í sama streng hóf hann sjálfur að þróa það sem í dag kallast fartölva.

Adam Osborne fæddist á Taílandi árið 1939. Hann ólst upp að mestu leyti í Tamil Nadu á Indlandi en þar kenndi faðir hans austurlenska trú og heimspeki. Þegar Osborne var 11 ára gamall fluttust foreldrar hans til Bretlands og lauk hann grunnskólagöngu sinni þar. Árið 1961 útskrifaðist Osborne með B.A –gráðu í efnaverkfræði frá háskólanum í Birmingham. Hann fluttist fljótlega til Delaware í Bandaríkjunum þar sem hann hóf doktorsnám í fræðunum. Að útskrift lokinni fékk hann starf hjá olíufélaginu Shell í Kaliforníu. En líkt og snillingum sæmir líkaði honum illa við hægaganginn í skrifstofustarfinu. Osborne hafði ávallt haft ánægju af því að skrifa um þróun í tækni, þó sérstaklega um tölvutæknina sem þá var að ryðja sér til rúms, upp úr 1970. Hann hóf að skrifa um tölvumál í lausamennsku og krækti sér fljótlega í starf sem fólst í því að skrifa leiðbeiningabók sem fylgja átti nýjum örgjörvum frá Intel.

Höfundur tölvuhandbóka
Skrif Adams Osbornes gengu vonum framar. Hann þótti skrifa skýrar og greinargóðar leiðbeiningar fyrir tölvur og hóf að skrifa stóra bók um tækni fyrir almenning. Svo virðist hins vegar sem Osborne hafi verið nokkuð á undan sinni samtíð því einmenningstölvur (PC) voru enn ekki farnar að ryðja sér til rúms þegar hann hóf verkið árið 1972. Útgefendur höfnuðu því bókinni. Á endanum líkaði forsvarsmanni tölvufyrirtækisins IMSAI, sem þá var virt fyrirtæki í tæknigeiranum, svo vel við bókina að hann ákvað að gefa hana út með því skilyrði að hún fylgdi öllum tölvum fyrirtækisins. Það samþykkti Osborne.
Í kjölfarið óx Osborne ásmegin. Þrátt fyrir ítrekaða höfnun útgefenda og takmörkuð jákvæð viðbrögð taldi hann sýnt að tölvuáhugamenn væru áhugasamir um skýrar bækur um tölvur og tæknimál. Hann setti því á laggirnar eigið útgáfufyrirtæki og gaf á næstu 5 árum út yfir 40 bækur um tölvumál. Hann ákvað hins vegar að selja fyrirtækið árið 1979. Kaupandinn var ekki af verri endanum: McGraw-Hill, sem enn í dag er eitt virtasta útgáfufyrirtækið á sviði fræðibóka.

Hreyfanleikinn mikilvægur
Það er langt í frá að Adam Osborne hafi sett hendur í kjöltu í kjölfar þess að hann seldi bókaútgáfu sína. Hann hóf nær samstundis að skrifa pistla í tölvublöðin Interface Age og síðar Infoworld. Í dálkunum kom fram trú Osbornes á nauðsyn hreyfanleika tölva. Hann taldi, að ef þær ættu að verða gagnlegar svo einhverju næmi yrðu þær að vera hreyfanlegar og auðveldar í meðförum. Fólk yrði, að hans mati, að geta tekið tölvurnar með sér hvert sem það færi og notað þær þegar á þyrfti að halda. Þetta var árið 1980 og Osborne var þess fullviss að tölvufyrirtækin væru ekki tilbúin til að meðtaka hugmyndina og koma henni í verk. Hann hafði rétt fyrir sér og ákvað því sjálfur að hrinda hugmynd sinni í framkvæmd. 
Osborne hóf þegar í stað að þróa tölvu, sem bæði átti að vera einföld í meðförum, auðveld í notkun og ekki of dýr fyrir hinn almenna notanda. Niðurstaðan var fartölvan Osborne 1, sem leit dagsins ljós árið 1981. Það er hins vegar óvíst hvort einhverjum myndi detta í hug að nota tölvuna nú til dags enda var hún 12 kíló að þyngd og með 13 sentímetra tölvuskjá á hvorn kant. Hún keyrði hins vegar á þekktu stýrikerfi og fylgdi henni einfaldur en notadrjúgur hugbúnaður á borð við ritvinnslu og töflureikni. Framkvæmdastjórar féllu fyrir tölvunni og seldist hún í miklu magni þrátt fyrir hátt verð.

Í næsta tölvublaði verður sagt nánar frá fyrstu fartölvunni, vinsældum hennar, kostum og göllum og dapurlegum endalokum Adams Osborne.