Bókhaldarar hafa notað töflur í útreikningum sínum í árhundruð. Aðferðin var hins vegar hægfara og með öllu ónothæf þegar kom að flóknari útreikningum. Það var nemi í framhaldsdeild viðskiptaháskólans í Harvard í Bandaríkjunum sem bjó til einfaldara tæki. Dan Bricklin á hugmyndina að töflureikni nútímans. 
Árið 1978 sat Dan Bricklin í þungum þönkum yfir skólabókunum þegar hann fékk skyndilega hugmynd. Hann var þá í framhaldsnámi við viðskiptaháskólann í Harvard í Bandaríkjunum. Æðri reikningur var flókinn viðureignar og seinlegur. Bricklin horfði annars hugar á klunnalegu reiknitölvuna sína og ímyndaði sér að hún væri tengd við mús. Þannig tölvu hafði hann einmitt séð á tölvusýningu nokkrum vikum fyrr. Sú tölva hafði einnig töluvert stærri skjá en sú sem litla reiknivél Bricklins var með. Honum fannst litla reiknivélin vonlaus. Hins vegar sá hann fyrir sér að mögulega mætti tengja hana við tölvu, slá tölur á lyklaborðið og láta móðurtölvuna um að reikna flóknar formúlur á örskotsstundu. Eitthvað varð hins vegar til þess að hugmyndin rann út í sandinn og Dan Bricklin lauk önninni með litlu reiknivélina enn í farteskinu.
Það var ekki fyrr en um mitt næsta sumar sem hugmyndinni um örsnögga útreikninga á tölvu skaut aftur upp kollinum. Ástæðan var sú að ný önn var á næsta leyti og Bricklin vantaði efnilegt lokaverkefni. Ekki var verra ef hægt væri að markaðssetja afurðina!
TÖFLUREIKNIRINN VISICALC
Á haustönn 1978 mætti Bricklin aftur í skólann með höfuðið sjóðandi af eldheitum hugmyndum. Hann hafði meðal annars búið sjálfur til forrit sem gaf notanda kost á að færa inn fimm talnarunur í 20 dálka. Þessi fyrsta tilraun hans var hins vegar ekki sérlega góð. Seinlega gekk að setja tölurnar í dálka og var tölvan enn lengur að reikna lausn á einföldustu formúlum. Þá áttu notendur óhægt um vik að færa inn formúlur í tölvuna. Það var auðséð að hugbúnaðurinn var vita vonlaus söluvara. Bricklin hafði því samband við kunningja sinn, Bob Frankston, sem var við nám í tölvunarfræðum við tækniháskólann heimsfræga MIT. Bob leist skiljanlega vel á hugmynd Bricklins. Hins vegar leist honum engan veginn á forritunarvinnu Bricklins. Forritið gat aðeins batnað. Þess vegna hreinsaði hann út mestallan kóða Bricklins og bjó til nýjan og miklu styttri. Við þetta jukust möguleikar forritsins umtalsvert og plássið sem það tók á hörðum diski tölvunnar minnkaði jafnframt töluvert. Vegna aðgengisins jókst áhugi einstaklinga á hugbúnaðinum umtalsvert. Verk Bob Frankstons var í raun svo viðamikið að Bricklin hefur alla tíð óhikað eignað honum helming heiðursins að sköpun töflureiknisins.
En þá fjölgaði skyndilega í vinnuhópnum. Daniel nokkur Fylstra vildi ólmur gerast meðlimur. Fylstra þekkti vel til tölvuheimsins. Hann var bæði útskrifaður í tölvunarfræðum frá MIT, líkt og forritarinn Bob Frankston, og einn ritstjóra hins geysivinsæla tölvutímarits, Byte. Það fyrsta sem Fylstra kom í verk var að gefa töflureikninum nafn. Heitið VisiCalc (Visible Calculator) varð ofan á. Önnur tillaga hans var sú að gera töflureiknirinn samhæfðan fyrir notendur hverra tölva sem var, og átti það eftir að gera útslagið. Strax í maímánuði ári síðar birtist lítil auglýsing um töflureikninn VisiCalc í tölvutímaritinu Byte. Markaðssetningin var hafin og vart varð aftur snúið.
TÖFLUREIKNIR JÓK TÖLVUSÖLU
Töflureiknirinn VisiCalc sló umsvifalaust í gegn. Líkt og Bob Frankston spáði þótti hugbúnaðurinn auðveldur í notkun. Sumir ganga jafnvel svo langt að segja að það sé vinsældum VisiCalc að þakka að forsvarsmenn fyrirtækja hófu að kaupa einkatölvur í auknum mæli og skipi hann þar með mikilvægan sess í tölvuvæðingu Vesturlanda. Sagan verður ekki seld dýrari en hún var keypt. Í næsta tölublaði Tölvuheims verður fjallað ítarlega um sögu annars og vinsælli töflureiknis, Lotus 1-2-3.
