Fyrsta tilraun til tölvuvæðingar heimilanna var óneitanlega eldhústölvan svokallaða, sem átti að létta húsmæðrum í Bandaríkjunum heimilisstörfin. Tölvan, sem hét í daglegu tali Honeywell Kitchen Computer, varð hins vegar aldrei sá aðstoðarkokkur sem framleiðslufyrirtæki hennar, Neiman-Marcus, bjóst við að hún yrði.

Óvíst er hvort ahægt sé að kalla fyrirtækið frumkvöðul á sviði tölvutækninnar. Fremur má segja, að það hafi verið allt af vilja gert til að létta undir með húsmæðrum heimsins. Það var fyrirtækið Honeywell sem setti þessa miður lukkuðu tölvu á markað árið 1965, skömmu áður en kvenfrelsisbyltingin reið yfir gjörvallan vestrænan heim.
Eldhústölvan, sem hét hinu óþjála nafni H316 Pedestal, hafði litla og fremur takmarkaða eiginleika. Allt og sumt sem húsmæður í Bandaríkjunum gátu gert var að skrifa sígildar og góðar uppskriftir heimilisins inn í tölvuna og vista þær þar í stað þess að geyma þær ýmist handskrifaðar inni í óskipulagaðri möppu eða á gulnuðum síðum sem þær klipptu út úr dagblöðum og tímaritum. Þetta var reyndar það eina sem hægt var að framkvæma á þessa annars stóru tölvu og því var hún í fáu ólík möppunni góðu með uppskriftunum.
Gallar tölvunnar voru hins vegar mun fleiri en kostirnir og því skiljanlegt að hún hvarf tiltölulega fljótt af markaðnum og hefur lítið til hennar spurst síðan. Í fyrsta lagi auðveldaði tölvan ekki eldhússtörfin. Þvert á móti seinkaði hún frekar fyrir þeim en hitt. Með kaupunum fylgdi ókeypis námskeið í hálfan mánuð en þar var m.a. kennt hvernig hlaða ætti inn upplýsingum í hana og kalla þær fram þegar á þyrfti að halda. Einn af kostunum var hins vegar sá, að nokkrar uppskriftir fylgdu með tölvunni þannig að það var nokkur sárabót fyrir þær húsmæður sem sér til nokkurrar gremju sátu uppi með hlunk í eldhúsinu sem þær kunnu lítið sem ekkert á. Haft hefur verið eftir Bill nokkrum Sisti, sem smíðaði eina af fyrstu tölvunum af þessari gerð, að fremur ólíklegt sé að húsmæður í Bandaríkjunum hafi nokkurn tíma reitt fram þá dýrindis rétti á 10 mínútum sem leiðbeiningabæklingurinn sem fylgdi tölvunni kvað á um.

Skurðarbretti og svunta fylgdi með 
Þeir sem hugsa um tölvu sjá efalítið fyrst fyrir sér hefðbundna tölvu sem samanstendur af skjá og lyklaborði. Þetta var að sjálfsögðu allt innbyggt í eldhústölvuna „góðu“. En þrír fremur einkennilegir hlutir fylgdu með – a.m.k. miðað við það sem kemur með hefðbundnum tölvum: Svunta,  bók með uppskriftum og skurðarbretti. Líkt og á við um marga góða hluti þá er skýring á tilvist brettisins. Það verður að hafa það hugfast að tölvan – sem var 75 kíló og frekar mikil um sig – var langt í frá ferðatölva. Hugur hönnuðanna var því góður enda tilgangur sá að húsmæðurnar – já það voru aðeins húsmæður sem sáu um eldamennskuna hér áður fyrr – þyrftu ekki að fara langt frá tölvunni á meðan þær elduðu eftir þeim upplýsingum sem tölvan lumaði á.
Fyrrnefndur Sisti heldur því hins vegar fram að skurðarbrettið sé sögusögn. Um hafi verið að ræða bretti á vélinni til að leggja uppskriftabókina á svo húsmæðurnar gætu gluggað í hana meðan á eldamennskunni stóð. Fátt er hægt að segja um deildar meiningar um tilvist brettisins annað en það að fremur einkennilegt hlýtur að teljast að einhver hafi staðið við stóra tölvu með gnótt uppskrifta til þess eins að fletta upp í bók eftir góðri uppskrift.   

Litlar heimildir um eldhústölvuna
Fátt er vitað um eldhústölvuna utan þessa. Til að mynda er hvorki vitað á hvaða stýrikerfi tölvan gekk né hvaða örgjörva var að finna í henni. Þó er vitað að örgjörvinn keyrði á 2,5 MHz og var vinnsluminnið 4 KB og stækkanlegt í 16 KB. Þá er litlar upplýsingar að finna um skjáinn en af meðfylgjandi mynd má dæma að hann hafi verið í minna lagi. Þótt góður hugur hafi staðið að baki hönnun eldhústölvunnar er víst að fáir hafi haft ráð á gripnum. Eldhústölvan kostaði nefnilega litla 10.600 dollara en fyrir þá upphæð var hægt að kaupa fjóra nýja bíla.