Það virðist vera komin upp sú staða í íslenskri kvikmyndagerð að hreinræktaðar glæpamyndir séu besta fjárfestingin. Við höfum fyrir Reykjavík Rotterdam og Borgríki, sem báðar gengu ágætlega og nú er komin sú þriðja, Svartur á leik sem hefur slegið fyrrnefndar kvikmyndir út í aðsókn og virðist ætla að komast í